Home ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΙ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΑΠΟ ΤΑ SOCIAL MEDIA

ΤΙ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΑΠΟ ΤΑ SOCIAL MEDIA

Το Διαδίκτυο έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό μέρος της καθημερινότητάς μας. Αναπτύχθηκε δίχως κανόνες, όπως άρμοζε σε μια εντελώς νέα τεχνολογία που βρισκόταν στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης. Είναι καιρός οι μεγάλες εταιρείες που το διαχειρίζονται με όρους άγριας δύσης να τεθούν εντός κάποιου ρυθμιστικού πλαισίου προτού είναι πλέον αργά. Ίσως έτσι να περιοριστούν οι παθογένειες τύπου Τραμπ και να προστατευθεί η ελευθερία του λόγου χωρίς να αναστέλλεται ο λογαριασμός κάποιου γιατί έτσι έκρινε ο όποιος CEO.

Το Twitter είναι ένα πρόγραμμα που ανήκει σε μία αμερικανική ιδιωτική εταιρεία. Έχει αρκετά ξεκάθαρους και σαφείς κανόνες που ορίζουν το τι επιτρέπεται να κάνουν οι χρήστες που το χρησιμοποιούν και τι όχι. Ας πούμε, η αναπαραγωγή φυλετικών ή άλλων στερεοτύπων στο Twitter απαγορεύεται. Η απεικόνιση θυμάτων του Ολοκαυτώματος ή συμβόλων όπως η σβάστικα απαγορεύεται. Η φράση “εύχομαι να πάθεις καρκίνο και να πεθάνεις” απαγορεύεται. Τα γράφει μέσα, αυτά, με σαφήνεια. Αν παραβιάζεις αυτούς τους κανόνες, το πρόγραμμα θα σε κόψει αμέσως.

Ο Τραμπ δεν ανέβαζε σβάστικες, αλλά έκανε retweet λογαριασμούς που προέτρεπαν τον κάθε ένα από τους 88 εκατομύρια οπαδούς του να πράξουν κατά βούληση.

Το πρόβλημα με το Twitter και όλες τις αντίστοιχες πλατφόρμες είναι, φυσικά, το ότι δεν μπορούν να ελέγχουν αποτελεσματικά τους κανόνες που βάζουν. Καθώς εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια, στην περίπτωση του Facebook άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτά τα προγράμματα, είναι δύσκολο να εντοπιστούν όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι κανόνες καταπαντούνται. Στην περίπτωση του Τραμπ, δεν ήταν αυτή η δυσκολία.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του τουίταρε 26.000 φορές. Πολλά από αυτά τα τουιτ παραβίαζαν τους κανόνες του Twitter χωρίς καμία επίπληξη ενώ για παρόμοιο περιεχόμενο το Twitter αμέσως “κατέβαζε” άλλους λογαριασμούς άγνωστων ή λιγότερο επιδραστικών χρηστών, το λογαριασμό του Τραμπ τον άφηνε.

Η αιτιολογία ήταν, φυσικά, το ότι ο λογαριασμός αυτός ανήκει στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, ένα θεσμικό όργανο του οποίου ο λόγος, λέει, έχει διαφορετική βαρύτητα και πρέπει να προστατεύεται με διαφορετικά κριτήρια.

Ποια είναι όμως αυτά τα διαφορετικά κριτήρια;

Ποιος θέτει τα όρια;

Προφανώς, αυτές τις ερωτήσεις δεν χρειάστηκε να τις κάνει κανείς κατά τη διάρκεια της θητείας του προηγούμενου Προέδρου, ο οποίος συμπεριφερόταν και τουίταρε όπως θα περίμενε κανείς από το θεσμικό του ρόλο. Και δεν θα χρειαζόταν, πιθανότατα, να τις κάνει κανείς και για οποιονδήποτε από τους προηγούμενους 43 Προέδρους. Αλλά με τον Τραμπ, το πράγμα άλλαξε. Πού είναι το όριο ανάμεσα στο “λέω τη γνώμη μου” και στο χρησιμοποιώ την απεριόριστη ισχύ μου για να εξοντώσω  τους αντιπάλους μου;

Το ότι την απόφαση αυτή την παίρνει ο CEO μιας εταιρείας, βέβαια για κάποιους είναι ένα θέμα. Πράγματι, το ότι αυτές οι ιδιωτικές πλατφόρμες έχουν φτάσει να φιλοξενούν ένα υπολογίσιμο μέρος του δημόσιου διαλόγου δημιουργεί κρίσιμα ερωτήματα για το ποιος τις ελέγχει και πώς, ερωτήματα που δεν θα υπήρχαν αν η επιρροή τους ήταν μικρότερη. Από αυτή τη χρήσιμη συζήτηση, όμως, μέχρι το να επιτρέπεται σε κάποιον να προκαλεί με τα γραφτά του πραγματικό πόνο, βία, ακόμα και νεκρούς στο διηνεκές, επειδή έχει ένα θεσμικό ρόλο για να μην μιλήσουμε καν για τα τραύματα στη δημοκρατία και τους θεσμούς, που είναι πιο δύσκολο να τα περιγράψει κανείς στους όρους χρήσης μιας υπηρεσίας, υπάρχει μια κάποια απόσταση.

Και, βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανείς δεν περιορίζει την “ελευθερία του λόγου” του Προέδρου των ΗΠΑ. Κλείνοντας του το twitter. Του στερεί όπως την άμεση επάφή και επικοινωνία με τους 88 εκατομμύρια ακόλουθους του.

Έχει στη διάθεση του υπαλλήλους και τεχνολογικά γκάτζετ που του επιτρέπουν να μιλάει όσο θέλει και όπου θέλει. Έχει ολόκληρο μηχανισμό να στήνει δημόσιες ομιλίες για να μιλάει σε όσους θέλει απευθείας, όσο θέλει. Υπάρχουν δημοσιογράφοι και συνεργεία που έχουν για αποκλειστική δουλειά τους να καταγράφουν και να μεταδίδουν ότι λέει που στην περίπτωση του Τράμπ ήταν πρωτοφανής η διαστρεύλωση που δεχόντουσαν οι δηλώσεις του.

Αυτόν που θα κρίνει η ιστορία ως τον πρόεδρο που δίχασε την Αμερική δεν θα είναι τον Τραμπ αλλά τον Joe Biden.

Στο χέρι του είναι τώρα να συμμαζέψει ότι ανεξέλεγκτο βρίσκεται γύρω του από τους CEO των κοινωνικών δικτύων, της Silicon Valley, μέχρι αυτούς που επιτίθενται σε δημόσια κτήρια, θεσμούς, τηλεοπτικά κανάλια και να μονιάσει τους μισούς αμερικάνους που πίνουν νερό στο όνομα του Ντόναλντ Τραμπ. Ακόμη και να απορρίψει την αποπομπή του θα έδειχνε ηγετικό χαρακτήρα.

Αν όμως συνεχίσει να βλέπει τους οπαδούς του ως εχθρούς τότε κινδυνεύει να μην ολοκληρώσει τη θητεία του καθότι η Αμερική εντός της θητείας του θα εκραγεί.

Το ερώτημα είναι όχι τόσο αν ο Biden το θέλει αλλά το αν μπορεί. Και ποιος από πίσω στο παρασκήνιο πιθανόν θα του δίνει την πραγματική αντζέντα.