Home ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ

Οι πρακτικές δωροδοκίας και διαφθοράς είναι ευρέως διαδεδομένες είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Πολλές φορές ακούμε διακηρύξεις, μεγαλοστομίες, εξαγγελίες για μηχανισμούς διαφάνειας και απόψεις περί καταπολέμησης της διαφθοράς.

Οι κομματικοί πολιτικοί σχηματισμούς απέδειξαν ότι δεν μας έχουν βγάλει από το αδιέξοδο και να δοκιμάσουμε τα άτομα.

Ο μεγαλύτερος εχθρός της βελτίωσης είναι η παθητική στάση. Για την κατανόηση αλλά και την αντιμετώπιση της διαφθοράς, πρέπει πρώτα να επικεντρωθούμε στους παράγοντες που την προκαλούν. Μόνο τότε θα αντιληφθούμε πώς καταλήγουν καθημερινοί άνθρωποι ή άτομα πέραν πάσης υποψίας να πέφτουν θύματα αυτού του φαινομένου και να παραβιάζουν το νόμο, προκαλώντας κακό τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Διαφθορά έχουμε όταν δημόσιος ή ιδιωτικός λειτουργός καταχράται τη θέση και αντί να υποστηρίζει και να προωθεί το κοινό συμφέρον, προωθεί προσωπικά συμφέροντα.

Κυριαρχούν η αγανάκτηση και η οργή για τον βούρκο στον οποίο κολυμπά η χώρα. Η θλίψη, λοιπόν, έγκειται στο γεγονός ότι, ενώ διαθέτουμε φωτεινά μυαλά, απουσιάζει εντελώς ο κοινός πολιτικός λόγος, με αποτέλεσμα κανείς να μη διαθέτει την απάντηση στο ερώτημα σχετικά με το πώς θα προχωρήσουμε από δω και πέρα.

Δεν έχουμε ακόμα κατασταλάξει όσον αφορά τις αιτίες που μας οδήγησαν στην κοινωνική διαφθορά και συνάμα οικονομική κρίση, εξ αιτίας της ελπίδας, του φωτός ή το όραμα που συζητιούνται κυρίως μέσω πολιτικών ή κομματικών αφηγημάτων. Επομένως, αυτή η κατάσταση εξακολουθεί να μας απογοητεύει και διαιωνίζει την κρίση.

Η διαφθορά έχει πάρα πολλές μορφές. Δεν είναι μόνο το φακελάκι, η μίζα και το λάδωμα. Υπάρχει, και η σύγκρουση συμφερόντων. Η δωροδοκία χρησιμοποιείται για να ωφεληθούμε από κάποιο μέτρο, νόμο ή πρωτοβουλία με αθέμιτο τρόπο. Εάν στο κέντρο λήψης αποφάσεων τοποθετήσω τον άνθρωπό που, έτσι κι αλλιώς θα πάρει αποφάσεις που με ωφελούν, η δωροδοκία είναι περιττή.

Πλέον η διαφθορά έχει γίνει συνήθεια.

Ακούσαμε το περιβόητο «όλοι μαζί τα φάγαμε», να συμφωνήσουμε «ότι όλοι ευθυνόμαστε» αλλά δεν τα φάγαμε μαζί

Δυστυχώς κολλήσαμε στη δικαιολογία πως αν αντιδράσουμε οι άλλοι δεν θα μας ακολουθήσουν, άρα εμείς τι είμαστε; Κορόιδα!

 Ένα θετικό παράδειγμα αντιμετώπισης της διαφθοράς είναι εκείνο της Ταυλάνδης, όπου όλοι είχαν αηδιάσει με όσα συνέβαιναν από τις διάφορες κυβερνήσεις. Έτσι, εκατοντάδες εταιρείες, συμφώνησαν σε έναν εθελοντικό κώδικα συμπεριφοράς, έναν μηχανισμό εξέτασης και αξιολόγησης, καθώς και έναν τρόπο πιστοποίησης. Μια συλλογική πρωτοβουλία με έναν δικό τους δεοντολογικό κώδικα και κριτήρια, του οποίου η επόμενη φάση αφορά το κατά πόσο η πιστοποίηση αντανακλά την επιτυχία της πραγματικής αλλαγής στην κοινωνία και στις πρακτικές, όχι μόνο στις συμμετέχουσες εταιρείες αλλά και παραπέρα. Αυτή ήταν μια πρωτοβουλία σε χώρα όπου η διαφθορά αποτελούσε τεράστιο συστημικό πρόβλημα και στην οποία δεν υπήρχε καμία κυβερνητική συμβολή.

Όταν παραβάσεις ή νόμιμα ανομήματα φαρμακο-βιομηχανιών, βιομηχανιών όπλων ή διεθνών τραπεζών γονατίζουν την παγκόσμια οικονομία και εκατομμύρια πολίτες μένουν άνεργοι, κόσμος αρρωσταίνει, δημιουργούνται κύματα μεταναστών, τι να την κάνουμε την μαφία;

Για να παταχθεί η διαφθορά χρειάζεται ο κάθε ένας καθαρός και τίμιος να αρχίσει να μη συμβιβάζεται και να επιμένει. Να μην υποχωρεί και να μην παραχωρεί. Και, κυρίως, να μην κάνει εκπτώσεις στις αξίες του, χαρίζοντας τη ψήφο του σε κάθε τυχάρπαστη κομματική γραβάτα που θα εκλεχθεί για να συνεχίσει τη διαφθορά που, ιστορικά την διαφθορά την εκκολάπτουν άντρες με γραβάτες και όχι με τατουάζ.

Άρα, αντί για δεξιούς ας ψάξουμε για επιδέξιους, αντί για αριστερούς να βρούμε τους αρίστους κι αντί για κεντρώους ας ανακαλύψουμε τους επικεντρωμένους στην επίλυση των ζητημάτων. Και μόνο τότε ο ουρανός θα καθαρίσει