Home ΑΦΥΠΝΙΣΗ Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΩΝ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΩΝ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

Πώς αντί να αλληλοφαγωθούμε θα καταφέρουμε να εστιάσουμε στη μεγάλη εικόνα και ποιες πολιτικές θα συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση;

Ο νέος παγκόσμιος διχασμός ανάμεσα σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους έχει πλέον ξεσπάσει.

Η κοινωνικά αλλά και υγειονομικά δυνάμει επικίνδυνη αυτή πόλωση εργαλειοποιείται πολιτικά. Διότι άλλο πράγμα είναι μια αντιπαράθεση πάνω στις πολιτικές της δημόσιας υγείας και άλλο μια αντιπαράθεση όπου κυβέρνηση με τη συνεπικουρία κάποιων ειδικών υιοθετεί ένα αυταρχικό ήθος και ύφος που είχε προκαλέσει ευρείες κοινωνικές αντιδράσεις και στη διάρκεια της πολύμηνης καραντίνας, όταν όσο ακριβή και βάρβαρη έδειχνε στα πίτουρα, τόσο φτηνή αποδεικνυόταν στο αλεύρι.

Δεν χρειάζεται βέβαια να έχει κανείς ιδιαίτερες ιστορικές γνώσεις για να αντιληφθεί ότι ο επιδεικτικός αυταρχισμός και οι απειλές όπου καταφεύγουν ώς μέτρο πίεσης αρκετοί αξιωματούχοι αντίθετα με τη νηφαλιότητα και τη δύναμη της πειθούς που μετέρχονται άλλοι ομόλογοί τους, μάλλον οξύνει παρά κατευνάζει τα πνεύματα. Ιδίως όταν υπάρχει η υποψία ότι δεν προέρχεται ακριβώς από «πατρικό ενδιαφέρον», αλλά μάλλον από φόβο ότι μια νέα κορύφωση της υγειονομικής κρίσης εξαιτίας των μεταλλάξεων και με το ποσοστό των εμβολιασμένων να είναι ακόμα αρκετά μακριά από το επιθυμητό όριο του μπορεί να έχει απρόβλεπτες.

Η ανθρώπινη βλακεία είναι, ως γνωστό, ακατανίκητη και υπάρχουν τύποι/ισσες που ο θεός ο ίδιος να κατέβαινε δεν θα πείθονταν για να αλλάξουν γνώμη για τα πιστεύω τους ή έστω να προσέχουν περισσότερο τον πλησίον κι αυτό δεν είναι πάντα θέμα μορφωτικού επιπέδου αλλά εμμονών, ιδιοσυγκρασίας, αντίληψης, κοινωνικού πρεστίζ κ.λπ. Συν ότι ένα υπολογίσιμο μέρος του πληθυσμού στερείται ανεπτυγμένης κριτικής σκέψης.

Όμως το πρόβλημα δεν περιορίζεται στους επικοινωνιακούς χειρισμούς των κυβερνήσεων αλλά, είναι ευρύτερο και αφορά τον «ψυχρό πόλεμο» εντός της κοινωνίας, όπως αποτυπώνεται στις κοινωνικές συναναστροφές, στα ΜΜΕ, που με γνώμονα την εμπορικότητα συχνά συμβάλλουν στο κλίμα σύγχυσης αντί να το κατευνάζουν, στο Ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα επίσης, όπου τα fake news από τη μιά και οι μισές αλήθειες από την άλλη δίνουν και παίρνουν. Μιας κοινωνίας που πολύ εύκολα χάνει την ψυχραιμία της έχοντας βιώσει τη μια κρίση μετά την άλλη, με την πανδημία να της έχει στερήσει εντελώς, εισοδήματα, δουλειές, προοπτικές, κοινωνικές επαφές και δραστηριότητες, την ίδια την ψυχοπνευματική της ισορροπία. Και που ακόμα κι αν αύριο κιόλας εξαφανιστεί ο ιός, θα δοκιμαστεί σκληρά το δυσοίωνο «μετααποκαλυπτικό» τοπίο που ήδη αναδύεται.

Αφενός, λοιπόν, έχουμε τους εμβολιασμένους που έκαναν την καλύτερη δυνατή επιλογή και που νιώθοντας πλέον πιο άνετα ζητούν «προνόμια» και δικαίωση για τις θυσίες στις οποίες υποβάλλονται κοντά δυο χρόνια τώρα, φτάνοντας μερικές φορές να ζητούν ευθέως και πολλές φορές αυστηρά περιοριστικά μέτρα και καταναγκασμούς κατά της άλλης πλευράς, από κοινωνικό στιγματισμό μέχρι εκτόπιση. Χωρίς να αντιλαμβάνονται όπως και οι κυβερνήσεις ότι έτσι θα επιτύχουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, γιατί αν κάθε κοινωνικό πρόβλημα ήταν απλώς ζήτημα πειθούς με όχημα τη διαλεκτική και τον ορθό λόγο, θα είχαμε λύσει τα περισσότερα προ πολλού. Εκτός του ότι και οι θεωρούμενοι ως ντε φάκτο θιασώτες του ορθού λόγου, από κυβερνητικούς αξιωματούχους μέχρι και επιστήμονες εδώ και στο εξωτερικό, ελέγχονται για αντιφάσεις που δεν δικαιολογούνται μόνο από το ότι αντιμετωπίζουμε μια πρωτόφαντη στην εποχή μας απειλή με αρκετές άγνωστες παραμέτρους. 

Οι ανεμβολίαστοι πρέπει να χωριστούν σε κατηγορίες και όχι να μπαίνουν όλοι στο ίδιο καζάνι. Υπάρχουν οι συνειδητά ανεμβολίαστοι που δεν πρόλαβαν να εμβολιαστούν ακόμα, ή που αδυνατούν για συγκεκριμένους λόγους υγείας, κάποιοι άλλοι που κινούνται ιδεολογικά σε μια ευρύτατη γκάμα που περιλαμβάνει από μετριοπαθείς σκεπτικιστές οι οποίοι φοβούνται ότι τα εμβόλια δεν είναι αρκετά ασφαλή και υπερτονίζουν τις σπανιότατες σοβαρές παρενέργειες αντί για το καταφανές τους όφελος. Στη συνέχεια έχουμε τους ιδεολόγοι αρνητές, στους οποίους συγκαταλέγονται από επιστήμονες, μέχρι ευθέως συνομοσιολόγους που μιλάνε για ανθρώπινα πειραματόζωα, τσιπάκια, αντίχριστους, μαγνητισμούς και παγκόσμιες συνωμοσίες. Οι αρνητές διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων, και τέλος οι ακροδεξιοί που ρίχνουν άδεια να πιάσουν γεμάτα στο όνομα της ελεύθερης βούλησης τυχοδιώκτες πάσης ιδιότητος και παντός καιρού, και διάφορα σχήματα έντυπα, ιστοσελίδες και σοσιαλμιντιακοί ινφλουένσερς που κάνουν αντιεμβολιαστική προπαγάνδα.

Όταν απουσιάζει μια μεθοδική και συστηματική ενημέρωση του πληθυσμού σε κάθε επίπεδο, και ώσπου οι αρνητές δεν παίρνουν το λόγο στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης απέναντι στους υπόλοιπους που προβάλλονται καθημερινά, τόσο η άρνηση και η συνομωσία θα φουντώνει, ειδικά όταν πολιτικοί αξιωματούχοι μιλάνε δείχνοντας το δάχτυλο, για βραχιολάκια αναγνώρισης κλπ, τότε όλα αυτά ακόμη πιο μακρυά οδηγούν τις προσπάθειες των κυβερνήσεων για να τους πείσουν να εμβολιαστούν.

Το συμπέρασμα είναι ότι ακόμη και τα εμβόλια να πετύχουν το σκοπό τους το σίγουρο είναι ότι στο επικοινωνιακό κομμάτι οι κυβερνήσεις έχουν αποτύχει παταγωδώς. Και θα πρέπει να εστιάσουν στο πώς να πείσουν τον κόσμο και όχι στο πώς θα τον εξαναγκάσουν.