Home Uncategorized ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΝΕΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΡΕΜΑΛΙΑ

ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΝΕΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΡΕΜΑΛΙΑ

Επικρατεί μία έντονη άποψη ότι για όλα φταίνε οι νέοι, ότι, είναι ανεύθυνοι και αναρχικοί, ακραία στοιχεία, ότι συχνάζουν ανάμεσα στα μπάχαλα και στα «κορωνοπάρτι», λέξη που υπηρετεί τον στόχο της καταδίκης κάθε κοινωνικότητας, ενώ παρουσιάζεται ως αφύσικο που δεν αντέχουν άλλο μέσα στους τέσσερις τοίχους.

Οι νέοι δεν εξοργίστηκαν ξαφνικά, ούτε άρχισαν μες στην καραντίνα να διαβάζουν Μπακούνιν και Μαρξ και να ριζοσπαστικοποιούνται. Μας κάνει εντύπωση που ο τόσο αυστηρός κρατικός έλεγχος για τόσο παρατεταμένο χρονικό διάστημα οδηγεί σε κάποιου είδους όριο μια γενιά που για δεύτερη φορά στην ενήλικη ζωή της χαστουκίζεται από κρίση. Για την ακρίβεια, όσοι είναι κάτω από 30 δεν θυμούντε τίποτε άλλο ως ενήλικες, εκτός από κρίσεις.

Σ’ αυτό το περίεργο κοινωνικό πείραμα που ζούμε αποδεικνύεται όχι ότι είμαστε ανεύθυνοι αλλά ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε απολύτως ανελεύθεροι. Η ελευθερία να εκφράζει κανείς τις απόψεις του έχει υποστεί τεράστιο πλήγμα. Υπάρχει η ιδέα ότι δήθεν αρκεί να λέει κανείς τον πόνο του στο fb, το Τwitter ή κάποιον ψυχίατρο, αλλά οι πολίτες έχουν άλλες ανάγκες. Θέλουν να ανταλλάσσουν απόψεις στον κοινό δημόσιο χώρο, να έχουν λόγο όταν λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις και να μπορούν να υπάρχουν μέσα στην πόλη, χωρίς να φοβούνται την αστυνομία ή να τη βλέπουν διαρκώς γύρω τους, με τρόπο λες και ζούν κατοχή χωρίς εκτελέσεις και συλλήψεις.

Οι νέοι δέν είναι ανώριμοι και ανεύθυνοι. Ούτε όνειρό τους είναι να μαζεύονται σε σαλόνια και να μαστουρώνουν. Οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι θέλουν απλώς να ζήσουν μια καλή ζωή. Να κάνουν τη δουλειά τους. Να είναι δημιουργικοί και παραγωγικοί. Να βγάζουν χρήματα, να διασκεδάζουν, να παράγουν τέχνη.

Όλα αυτά κόπηκαν, αλλά υπάρχει και η προσδοκία να μη διαμαρτύρεται κανείς για όλες αυτές τις απαγορεύσεις που πλέον κλείνουν χρόνο. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να την βρίσκουν με το να λιώνουν μπροστά σε υπολογιστές όλη μέρα, γιατί υποτίθεται ότι είναι αυτή η γενιά, αλλά να που τελικά δεν τους αρκεί το ναρκωτικό των σόσιαλ και η αποβλάκωση των δέκα επεισοδίων στη σειρά, αλλά θέλουν και να εργαστούν, να συμμετέχουν σε μια οικονομία ανοιχτή και κερδοφόρα, που δεν βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην ιδέα ότι η χώρα πρέπει να μετατραπεί σε τουριστική Disneyland για να επιβιώσει.

Ταυτόχρονα τους νοιάζει η πολιτική, κι ας τους λένε απολίτιστους – αδιάφορους. Κάτι βαθύ κλονίζεται κάθε φορά που αισθάνοντε τον κρατικό έλεγχο μέσα απ’ τα κινητά μας, στέλνοντας μήνυμα για να βγούνε. Κάτι παθαίνουν όταν απ’ την κάμερα του Zoom ξεχύνεται η απαίτηση να κάνουμε πως δεν τρέχει τίποτα και ότι απλώς η ζωή μεταφέρθηκε οnline. Ταυτόχρονα λαμβάνονται μέτρα, χωρίς να δίνονται συγκεκριμένες εξηγήσεις και δεδομένα, κάπως σαν να υπονοείται ότι ο τρόμος αρκεί και η συνομωσία οργιάζει.

Δεν είναι οι νέοι αδίστακτα party animals, που φέρονται αλλοπρόσαλλα, τα μέτρα είναι πνιγηρά. Δεν υπήρξε πρόβλεψη να μπορεί κάποιος νόμιμα να συναντιέται με έναν ορισμένο κύκλο ατόμων, ενώ στιγματίστηκε η πολύωρη παραμονή σε εξωτερικούς χώρους, μάλλον χωρίς καμία επιστημονική βάση. Δεν πάρθηκαν μέτρα ώστε να υπάρχει εύκολη και δωρεάν πρόσβαση του πληθυσμού σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας, ούτε αφέθηκε ελεύθερο με περιορισμούς φυσικά!

Όταν το κράτος γίνεται μπαμπάς που θέλει κάθε λεπτό να ξέρει πού πας και για ποιον λόγο, που δεν σε αφήνει να χασομεράς έξω μετά την πολύωρη δουλειά, που σε μαλώνει επειδή βγήκες και που σε κρίνει ένοχο για τις πιο ανθρώπινες ανάγκες σου, τότε και οι νέοι πολίτες θα συμπεριφέρονται σαν αντιδραστικά εφηβάκια. Αντί να αναζητάμε δαίμονες ανάμεσα στους νέους, ας σκεφτούμε τι έχει πάει τόσο στραβά, ώστε ταλαντούχοι και μορφωμένοι νέοι να μην μπορούν να εργαστούν, να πλουτίσουν χωρίς να κομματικοποιηθούν, να κάνουν τη ζωή που θέλουν ή να υπάρξουν χωρίς να απολογούνται.

Ένας Νέος 20ρης ανώνυμος