Home ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΡΙΣΗ Ή ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΙΣ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ

ΚΡΙΣΗ Ή ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΙΣ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ

Η κρίση αποτελεί περισσότερο μια πραγματικότητα παρά μια κακή είδηση. Και μάλιστα μπορεί να υπάρξει και θετική πλευρά σε μία κρίση. Στα κινέζικα η λέξη κρίση, είναι σύνθετη και αποτελείται από τα συνθετικά «κίνδυνος» και «ευκαιρία».

Μία κρίση είναι ένα μεγάλο και απρόβλεπτο γεγονός που απειλεί να βλάψει έναν οργανισμό και τους εμπλεκόμενους φορείς.

Η κρίση μπορεί να διαφαίνεται στον ορίζοντα, σαν επακόλουθο λανθασμένης απόφασης, ή μπορεί να εμφανιστεί χωρίς προειδοποίηση, οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή. Είναι δυνατό να επηρεαστούν όλοι οι τομείς μιας κοινωνίας, οι επιχειρήσεις, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, η κυβέρνηση, οι εκκλησίες, οι οικογένειες κλπ.

Η  κρίση σχετίζεται με τις καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από σοβαρή απειλή, αβεβαιότητα και την αίσθηση του επείγοντος.

Κρίση ορίζεται ως ένα μεγάλο, ξαφνικό γεγονός, το οποίο πιθανώς έχει αρνητικά αποτελέσματα. Το γεγονός και οι συνέπειές του μπορούν να βλάψουν σοβαρά έναν οργανισμό, μία οικογένεια, μία κοινωνία, καθώς και τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, την οικονομική κατάσταση και την υπόληψη.

Κρίση είναι μία κατάσταση, η οποία προσεγγίζει μία επικίνδυνη φάση, για την οποία είναι απαραίτητο να γίνουν έκτακτες παρεμβατικές ενέργειες, ώστε να αποφευχθούν επιβλαβείς και ζημιογόνες συνέπειες.

Η κρίση είναι μία κατάσταση σημαντικής επιχειρηματικής αποσύνθεσης, η οποία έχει σαν επακόλουθο τις αρνητικές αντιδράσεις από όλες τις ομάδες ενδιαφερομένων, εκτεταμένη κάλυψη από τα ΜΜΕ, καθώς και δημόσια εξονυχιστική έρευνα. Η κατάσταση αυτή μπορεί να έχει πολιτική, νομική, οικονομική και κυβερνητική επίδραση στις δραστηριότητές της.

Τα βασικά κοινά στοιχεία που εμπεριέχονται σε μια κρίση είναι:

– απειλή για τον άνθρωπο και τους πόρους

– το στοιχείο της έκπληξης, του αιφνιδιασμού με αποτέλεσμα την απώλεια ελέγχου

– το μικρό χρονικό διάστημα για τη λήψη απόφασης

Χαρακτηριστικά της κρίσης

Η κάθε κρίση ανεξάρτητα από τη μορφή της και τον οργανισμό στον οποίο δημιουργείται…

– …Είναι κλιμακούμενη σε ένταση. Η κατάσταση μιας κρίσης είναι δυναμική. Οι εμφανιζόμενες κρίσεις δεν εκδηλώνονται από την πρώτη στιγμή με τη μεγαλύτερή τους ένταση, αλλά κλιμακώνονται.

– Επικρατεί υψηλό αίσθημα ανασφάλειας και κινδύνου. Κατά την περίοδο που η κρίση εμφανίζεται, οι εμπλεκόμενοι κυριεύονται από άγχος, καθώς αισθάνονται να χάνουν τον έλεγχο της κατάστασης.

– Επηρεάζονται οι συνήθεις λειτουργίες και ρυθμοί. Η ένταση και η ανησυχία για το χειρότερο «σενάριο» εξέλιξης των γεγονότων, διαταράσσουν και μεταβάλλουν την συνήθη εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης.

– Διακινδυνεύει η δημόσια/ διεθνής εικόνα της μονάδας/ χώρας. Οι συνέπειες κάθε εμφανιζόμενης κρίσης, συνήθως πλήττουν την «εικόνα».

– Θα ελεγχθεί εξονυχιστικά από τους αρμόδιους κρατικούς- διακρατικούς φορείς και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.). Η εκδήλωση μιας κρίσης αναπόφευκτα προκαλεί το ενδιαφέρον των αρμόδιων φορέων, αλλά και των Μ.Μ.Ε, καθώς υπάρχει αυξημένη ζήτηση για πληροφόρηση, προς αποκατάσταση των εικασιών για τα γεγονότα.

– Και τέλος προκαλεί βλάβες και υλικές ζημιές. Προκαλείται συνήθως ηθική βλάβη, η οποία ζημιώνει την ισχύ της χώρας, ή το προφίλ της επιχείρησης, ενώ παράλληλα προκαλείται δυσλειτουργία στην εμπορική της δραστηριότητα.

Όταν μία κρίση δεν λύνεται σύντομα τότε παύει να είναι κρίση και μετατρέπεται σε Παρακμή ή ξεπεσμό.

Η παρακμή ακολουθεί μίας κρίσης που δεν αντιμετωπίστηκε και αφορά ηθικές, κοινωνικές, εθνικές, πολιτισμικές, αισθητικές, γλωσσικές, κρατικές, νομικές και θρησκευτικές αξίες.

Μεταξύ της παρακμής των αξιών και της αξιοπρέπειας (ατομικής, εθνικής, κρατικής) υπάρχει μία στενή σχέση, γιατί η απώλεια της αξιοπρέπειας οδηγεί στην παρακμή και των άλλων αξιών. Δεν είναι τυχαίο, ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θεωρείται διεθνώς ως η γενική πηγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η παρακμή των αξιών αφορά το άτομο, τον πολίτη, την οικογένεια, την κοινωνία, το έθνος, το κράτος και τον λαό.

Η παρακμή των αξιών και η μείωση της εθνικής αξιοπρέπειας έχουν εδώ και χρόνια πάρει διεθνείς διαστάσεις όπως ο αχαλίνωτος καταναλωτισμός, και ηδονισμός μέσω δανεικών και οι συνεχείς απελπισμένες εκκλήσεις για οικονομική βοήθεια από δανειστές. Το αποτέλεσμα είναι η τελεία απώλεια της διεθνούς φερεγγυότητας. Αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να πάθει ένα κράτος.

Ποιός είναι υπαίτιος για την παρακμή

– οι πολιτικοί,

– η κυβέρνηση,

– η κοινωνία,

– ο λαός,

 – το κάθε άτομο ατομικά και ως πολίτης

Πολλοί έχουν ευθύνη για την παρακμή. Ακόμη και η αμοιβαία διαφθορά μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών που έχει εφαρμοσθεί σαν ένα “κοινωνικό συμβόλαιο”. Και όμως, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Αυτό ισχύει σε όλον τον κόσμο.

Η αφετηρία της παρακμής ήταν ο ανορθολογικός υπερδανεισμός κράτους για μικροπολιτικούς λόγους από τις αρχές των 70’ς. Ηδη στα μέσα της δεκαετίας του 80 μεγάλοι στοχαστές και κοινωνιολόγοι προσπάθησαν να εφιστήσουν την προσοχή των πολιτικών στους μεγάλους κινδύνους του υπερδανεισμού, αλλά τους αγνόησαν.

Η συνεχής παραβίαση του διεθνούς δικαίου στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, η περιφρόνηση των Ηνωμένων Εθνών και η αδιαφορία για την παγκόσμια κοινή γνώμη έκανε την Αμερική την πιο μισητή χώρα στον κόσμο. Η CIA όπλισε τους αντάρτες και πέτυχε τον σκοπό της, αλλά ταυτόχρονα ώθησε στη γιγάντωση του τζιχαντισμού και στη μεταφορά του σε όλη την περιοχή και στην εισαγωγή του στο εσωτερικό της Δύσης. Σήμερα η αμερικανική αυτοκρατορία είναι μια αυτοκρατορία χάους, που δεν μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της. Και όσο αυτό συνεχίζει τότε μιλάμε για Παρακμή.