Home ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΗΠΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΗΠΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;

Si vis pacem para bellum (Αν θέλεις ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο) είχε πει κάποτε ο Ρωμαίος Στρατηγός Πούμπλιους Φλάβιους και το οποίο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ με αφορμή, τις εξελίξεις στα σύνορα της Ρωσίας με την Ουκρανία.

Ο καθένας μπορεί να αναρωτηθεί εάν οι εμπλεκόμενοι προετοιμάζονται εντατικά για πόλεμο επειδή επιδιώκουν την ειρήνη. Με άλλα λόγια, εάν Αμερικανοί και Ρώσοι προσήλθαν στο τραπέζι ανταλλάσσοντας απειλές και συγκεντρώνοντας στρατεύματα μόνο και μόνο για να αναγκάσουν οι μεν τους δε να αποδεχθούν την ειρήνη.

Η αλήθεια είναι πως το παραπάνω λατινικό απόφθεγμα δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα και ποτέ δεν την αποτύπωσε. Το ΝΑΤΟ μας έχει αποδείξει πιά ότι όλες οι «ειρηνικές» του επεμβάσεις στο τέλος αποδείχτηκαν εισβολές για ανατροπή του όποιου «κακού» Σαντάμ, Καντάφι, Μιλόσεβιτς κλπ γιατί δεν εφάρμοζαν τις τακτικές της Δύσης. Το τελευταίο προπύργιο λέγεται Πούτιν διότι πολύ απλά μετά την κατάκτηση ή τον έλεγχο της Ρωσίας η Κίνα και η τελική κυριαρχία του ΝΑΤΟ στον πλανήτη θα είναι ο τελικός στόχος. Ουσιαστικά η Ρωσία έχει περικυκλωθεί από το ΝΑΤΟ που βρίσκεται στο κατώφλι της μέσω της Ουκρανίας.

Το θέμα είναι ότι η Ρωσία στρατιωτικά δεν είναι ούτε Γιουγκοσλαβία, Λιβύη ή Ιράκ. Σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης ΝΑΤΟ – Ρωσίας  η ζημιωμένη της υπόθεσης θα είναι η κατά τα άλλα ειρηνική Ευρώπη.

Η ιστορία και η κοινή λογική οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για πόλεμο είναι αναγκασμένοι να προετοιμάζονται και εκείνοι που τον επιδιώκουν όπως αποδεικνύει η περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ.

Εξίσου αλήθεια είναι ότι η Δύση και κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, επιχειρούν να παρουσιάσουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως νέο Χίτλερ. Ως ένα αδίστακτο πολιτικό, δηλαδή, ο οποίος έχει βάλει στο μάτι την Ευρώπη και θέλει να την κατακτήσει, είτε στρατιωτικά είτε οικονομικά, ξεκινώντας από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες που βρίσκονται στο περίγυρο της Ρωσίας, για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι πράττουν το σωστό. Η κοινή γνώμη όμως δεν μπορεί να πιστέψει για 4η φορά το ίδιο αφήγημα. Γιατί η αγορά είναι ελεύθερη και αν ο Πούτιν μπορεί να κερδίσει οικονομικά την Ευρώπη αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αμερικανοί δικαιούνται να κάνουν ένα ολοκληρωτικό πόλεμο για να το αποτρέψουν. Σκεφτείτε τώρα το παράδειγμα να έβαζε το Μεξικό, την Κούβα, την Κολομβία, την Βενεζουέλα κ.λ.π. η Ρωσία σε ένα στρατιωτικό σύμφωνο πως θα αντιδρούσε η Αμερική. Ακριβώς αυτό συμβαίνει τώρα με τις ΗΠΑ και την Ουκρανία.

Ορισμένοι, μάλιστα, πάνε ένα βήμα πιο πέρα, επιχειρώντας να δυσφημίσουν τον πρόεδρο της Ρωσίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην υπάρχει, πρακτικά, δίαυλος επικοινωνίας μαζί του. Όπως κάνει, για παράδειγμα, ο Economist, που κυκλοφόρησε στο τελευταίο τεύχος με πρωτοσέλιδη φωτογραφία του Πούτιν σε στιλ μαφιόζου που κρατά ένα Καλάσνικοφ, συνοδευόμενη από μια φράση η οποία, εμμέσως πλην σαφώς, παραπέμπει στον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα:

«Ο κύριος Πούτιν θα σας δει τώρα».

Για την ώρα υπάρχουν δύο δεδομένα

Το πρώτο είναι ότι οι όποιες αποφάσεις ληφθούν δεν θα αφορούν μόνο ή κυρίως την Ουκρανία, αλλά το συνολικό πλέγμα των σχέσεων της Δύσης με τη Ρωσία.

Και δεύτερον, ένας πόλεμος σήμερα σε ευρωπαϊκό έδαφος ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία με τους συμμάχους της θα επιφέρει την καταστροφή που αποφεύχθηκε, έστω και δύσκολα, στις δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου.

Και αυτό είναι το σενάριο που τρομάζει περισσότερο τους Ευρωπαίους, καθώς για μια ακόμη φορά κινδυνεύουν να βρεθούν στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης και να υποστούν τις πιο σοβαρές συνέπειες. Ουδείς μπορεί να αμφιβάλλει, άλλωστε, ότι αυτές θα είναι τεράστιες, από κάθε άποψη, σε ανθρώπινες ζωές, σε οικονομικό κόστος, στις ρωγμές στο οικοδόμημα της ΕΕ.

Και το χειρότερο είναι ότι αυτό θα καταστρέψει οριστικά την εικόνα ότι η Ευρώπη είναι η ήπειρος της ειρήνης και της ευημερίας, με τα όνειρα περί «στρατηγικής αυτονομίας», που υποστηρίζουν ο Εμανουέλ Μακρόν όσο και ο Όλαφ Σολτς, όπως και μια σειρά εταίροι τους, θα εξανεμιστούν.

Αυτό που λείπει από την ηγεσία της Ευρώπης είναι να αρθρώσουν μια πρόταση η οποία θα τους βγάλει από το αδιέξοδο. Που θα αποδείξει αφενός προς τις ΗΠΑ ότι η ΕΕ είναι σε θέση να διαχειρίζεται τα του οίκου της, και αφετέρου, προς τη Μόσχα ότι μπορεί να εγγυηθεί ένα πλαίσιο ασφαλείας και συνύπαρξης, με αμοιβαίο σεβασμό των συμφερόντων.

Το σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να περιμένουμε τις ίδιες τις εξελίξεις για να μας δείξουν προς τα πού οδεύουμε. Όπως και κατά πόσο στο μυαλό του Πούτιν και του Μπάιντεν κυριαρχούν η ειρήνη ή ο πόλεμος.

Άλλωστε, όπως είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στην πολιτική και τη διπλωματία υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και άλλα που γίνονται αλλά δεν λέγονται.