Home ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΝΟΥΝ ΣΕ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΝΟΥΝ ΣΕ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αυτοί οι δυστυχισμένοι άνθρωποι δεν χωρίζουν τους δρόμους τους και συνεχίζουν τη ζωή τους.

Έναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί με δύο λέξεις.

Η επιστήμη των σχέσεων πιστεύει ότι κάθε σύντροφος αξιολογεί την προσωπική ικανοποίηση στη σχέση προσδιορίζοντας τα κόστη και τα οφέλη. Όσο τα αντιληπτά οφέλη είναι περισσότερα από τα αντιληπτά κόστη, είστε ικανοποιημένοι με τη σχέση σας.

Για παράδειγμα, ο σύζυγός σας μπορεί να έχει πολλές απαιτήσεις σχετικά με το χρόνο και τους πόρους που του αφιερώνετε, αλλά επίσης να είναι αρκετά ανταποδοτικός όσον αφορά στην κάλυψη των αναγκών σας. Ή ίσως ο σύντροφός σας δίνει λίγα, αλλά απαιτεί ακόμη λιγότερα από εσάς. Η θεωρία αλληλεξάρτησης προβλέπει ότι θα είστε ικανοποιημένοι και στις δύο αυτές περιπτώσεις. Μόνο όταν το αντιληπτό κόστος ξεπερνά τα αντιληπτά οφέλη, δημιουργούνται συναισθήματα πικρίας στη σχέση σας.

Οι σχέσεις δεν είναι μαθηματικές αναπαραστάσεις. Εάν έχω μόνο μήλα και εσύ έχεις μόνο πορτοκάλια, ένα από τα μήλα μου αξίζει πολύ περισσότερο για εσένα απ’ ότι για μένα και αντίστροφα με τα πορτοκάλια. Κάπως έτσι δίνουμε στους συντρόφους μας αυτό που θέλουν και σε αντάλλαγμα αυτοί ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας. Εάν διαπραγματευτούμε αυτές τις ανταλλαγές σωστά, θα πρέπει και οι δύο πλευρές να αισθάνονται ότι έχουν κερδίσει περισσότερα από όσα έχουν δώσει. Τότε η ικανοποίηση στη σχέση οδηγεί στη δέσμευση.

Οι σύντροφοι αισθάνονται αφοσιωμένοι στη σχέση τους υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

– Έχουν ήδη επενδύσει σε μεγάλο βαθμό σε αυτήν, που τους προκαλεί την αίσθηση ότι ο γάμος τους πρέπει να έχει κάποια αξία.

– Δεν βλέπουν βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις που να είναι καλύτερες από την τρέχουσα σχέση τους.

– Προς το παρόν αισθάνονται ικανοποιημένοι από το γάμο τους.

Στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό, για παράδειγμα, θέλουμε οι σύζυγοι μας να είναι το «άλλο μας μισό» και να είναι ενθουσιωδώς προσαρμοσμένοι στις ανάγκες μας.

Θέλουμε ο σύντροφός μας να είναι εραστής και ο καλύτερος φίλος μας μαζί.

Τα ζευγάρια σε δυσλειτουργικές σχέσεις μπορεί να εμμένουν σε αυτές, απλώς και μόνο επειδή είναι χαμηλά τα πρότυπά τους για το γάμο

Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που τα ζευγάρια είναι πραγματικά δυσαρεστημένα με τη σχέση τους και όμως παραμένουν αφοσιωμένα σε αυτήν από αλληλεξάρτηση.

Η παραμονή σε μια δυστυχισμένη σχέση οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι, οι σύντροφοι παραμένουν αφοσιωμένοι στο γάμο τους επειδή πιστεύουν ότι η ποιότητα της σχέσης θα βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου.

Για παράδειγμα, τη γέννηση του πρώτου παιδιού. Αν και είναι μια εποχή χαράς και για τους δύο γονείς, αυτή η θετική εμπειρία φθείρεται μετά από λίγους μήνες από αρνητικά αποτελέσματα, όπως η μείωση της οικειότητας και οι αυξημένες απαιτήσεις που δημιουργούνται για την αφιέρωση χρόνου και ενέργειας. Αλλά τα ζευγάρια παραμένουν αφοσιωμένα, όχι επειδή ικανοποιούν τις ανάγκες τους στο παρόν, αλλά επειδή πιστεύουν ότι η σχέση θα γίνει πιο ικανοποιητική αργότερα.

Το να κάνετε κάτι για να βελτιώσετε τη σχέση σας, όπως να αφιερώνετε περισσότερο χρόνο στο σύζυγό σας ή να επισκεφτείτε έναν ψυχολόγο, μπορεί να ενισχύσει την προσδοκία σας για έναν πιο ευτυχισμένο γάμο στο μέλλον, ενισχύοντας έτσι τη δέσμευσή σας ώστε να επιλύσετε τα προβλήματα.

Μια σχέση μεταξύ φίλων που βασίζεται στην ανταπόδοση, λήγει όταν σταματήσουν τα οφέλη. Αλλά δεσμευόμαστε σε μια μακροπρόθεσμη σχέση, επειδή πιστεύουμε ότι το καλό θα αντισταθμίσει το κακό, όσο περνάει ο καιρός.

Οι άνθρωποι τείνουν να αποχωρούν από δυστυχισμένους γάμους όταν

– αναμένουν ότι η σχέση δεν θα βελτιωθεί

– αναμένουν ότι θα βρουν μια καλύτερη εναλλακτική λύση.

Οι άνθρωποι τείνουν να παραμένουν σε δυστυχισμένους γάμους όταν

– αναμένουν ότι η σχέση θα βελτιωθεί

 – αναμένουν ότι δεν θα βρουν καλύτερη εναλλακτική λύση.

Ποιες είναι οι “εναλλακτικές λύσεις” στο γάμο;

Οι ερευνητές συχνά πιστεύουν ότι οι «εναλλακτικές λύσεις» που αναφέρουν οι σύντροφοι, είναι άλλοι δυνητικοί ερωτικοί σύντροφοι. Αλλά είναι επίσης σημαντικό να πούμε ότι παίζουν ρόλο αρκετά κοινωνικά θέματα. Για μερικούς ανθρώπους, η επιλογή της εργένικης ζωής είναι καλύτερη από την κόλαση που βιώνουν ως παντρεμένοι. Για άλλους, μια μοναχική ζωή θα ήταν χειρότερη και από τον θάνατο και ίσως ακόμη χειρότερη και από έναν γάμο χωρίς αγάπη.

Παρά το κοινωνικό ιδανικό του γάμου ως μία ένωση «αδελφών ψυχών», εξακολουθεί να είναι στο πιο βασικό του επίπεδο μια οικονομική συμφωνία για τη δημιουργία μιας οικογένειας. Και, έτσι, κάποια δυσαρεστημένα ζευγάρια μένουν μαζί για χάρη των παιδιών. Καταλήγουν σε μία άβολη ανακωχή, όπως ξεχωριστά υπνοδωμάτια ή ξεχωριστούς τραπεζικούς λογαριασμούς, διότι θεωρούν την προοπτική του διαζυγίου και το διχασμό των παιδιών μεταξύ δύο σπιτιών να είναι ένα ακόμη χειρότερο σενάριο.

Οι θρησκευτικές αντιλήψεις σχετικά με το διαζύγιο μπορούν επίσης να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο. Εάν φύγω από τον δυστυχισμένο γάμο μου, η εκκλησιαστική μου κοινότητα μπορεί να με απορρίψει και θα χάσω τη μόνη κοινωνική υποστήριξη που έχω. Ή θα νιώθω τόση απόγνωση από την ενοχή ότι απέτυχα που δεν θα μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου. Και πάλι, στην περίπτωση αυτή η απόφαση να μείνει κάποιος ή να αποχωρήσει δεν βασίζεται στις παρούσες συνθήκες, αλλά σε αυτό που αναμένει για το μέλλον.

Μόλις γίνει σαφές ότι δεν θα «ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», οι άνθρωποι αξιολογούν τις προοπτικές τους για το μέλλον. Εάν πιστεύουν ότι έχουν καλές πιθανότητες να βρουν κάτι καλύτερο, είναι επιρρεπείς στο να φύγουν και να ξεκινήσουν κάτι καινούριο. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα νεαρά παντρεμένα ζευγάρια έχουν περισσότερες πιθανότητες να χωρίσουν: Ξέρουν ότι διαθέτουν ακόμα όσα χρειάζονται για να βρουν έναν σύντροφο.

Αλλά όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν μια εναλλακτική λύση που να είναι καλύτερη από τη δυστυχισμένη «συμφωνία σχέσης» που βρίσκονται, μπορούν να μείνουν και να προσπαθήσουν να κάνουν το καλύτερο που μπορούν μέσα σε μία κακή κατάσταση.

Αυτά τα ζευγάρια βρίσκουν τρόπους να αμβλύνουν τη σύγκρουση στο γάμο τους, καταλήγοντας να είναι συγκάτοικοι και όχι «αδερφές ψυχές». Μπορούν να αντλήσουν λίγη ευτυχία από τη σχέση τους, αλλά δεν την περιμένουν. Και μερικοί, ίσως πολλοί, εξακολουθούν να βρίσκουν ικανοποιητική ευτυχία μέσα από τις φιλίες τους ή από άλλες δραστηριότητες στη ζωή τους.