Home ΑΦΥΠΝΙΣΗ “ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ” Η ΑΤΑΚΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ

“ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ” Η ΑΤΑΚΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ

Η “ατομική ευθύνη” είναι η νέα, καθημερινά επαναλαμβανόμενη φράση που έφερε στη ζωή μας η πανδημία COVID-19. Σε γενικές γραμμές χρησιμοποιείται για να περιγράψει το κατά πόσο η γενικότερη συμπεριφορά ενός ατόμου είναι σωστή και συμβατή με τους κανόνες της πολιτείας, αποδίδοντας παράλληλα συνευθύνη σε κάθε πολίτη ως μέρος μια οργανωμένης κοινωνίας.

Ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς πώς εμπλέκεται το κράτος σε κάτι το οποίο χαρακτηρίζεται ατομικό;

Αφενός, το κράτος ως έχων την ευθύνη της εκπαίδευσης των πολιτών του, ουδέποτε ενέταξε στα εκπαιδευτικά του προγράμματα (κυρίως νηπιαγωγείου και δημοτικού όπου τα παιδιά απορροφούν τις πληροφορίες σαν σφουγγάρια) μαθήματα συμπεριφοράς και κατ επέκταση ατομικής ευθύνης. Και να εννοούμε πραγματικά απλά μαθήματα ζωής για την ορθή συμπεριφορά. Όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι η “επανάληψις είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως” και συνεπώς αναφερόμαστε σε μαθήματα επαναλαμβανόμενα σε κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα και αναλόγως προσαρμοσμένα όπως:

– πώς χαιρετούμε,

 – πώς τρώμε,

– οδηγική συμπεριφορά,

– ώρες κοινής ησυχίας,

– προστασία περιβάλλοντος,

– ανακύκλωση,

– ισότητα,

– σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου,

– σεβασμός στην τρίτη ηλικία,

– σεβασμός στην περιουσία του άλλου,

– σεβασμός στη ζωή ανθρώπων και ζώων και πολλά άλλα.

Δεδομένου ότι κάθε παιδί μεγαλώνει σε διαφορετικό οικογενειακό περιβάλλον, από περιβάλλον με έντονα στοιχεία παραβατικότητας έως και περιβάλλον με ελαστικά έως ξεχειλωμένα όρια ελευθερίας, είναι τουλάχιστον άστοχο να αναζητείται ατομική ευθύνη από άτομα που ενδεχομένως δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με κανόνες ορθής συμπεριφοράς και ταυτόχρονα το κράτος να αποποιείται της δικής του ευθύνης.

Αφετέρου, το κράτος έχει την ευθύνη της νομοθέτησης και της εποπτείας εφαρμογής των νόμων. Η αυστηρή εφαρμογή ενός νόμου κατά την πρώτη περίοδο, ακολουθείται συνήθως από μια ατονία των μέτρων ελέγχου οπότε αναλαμβάνει η λογική της μάζας στην καταστρατήγησή του, καταλήγοντας πολλές φορές στην ουσιαστική αναίρεσή του, γεγονός που οδηγεί ακόμη και ορκισμένους νομοταγείς πολίτες, στην παρανομία.

Η λίστα των παραδειγμάτων είναι πολύ μεγάλη των νόμων που ψηφίζονται αλλά δεν εφαρμόζονται.

Γιατί είναι ακόμη σε ισχύ ένας νόμος που εφαρμόζεται κατά το δοκούν ή καθόλου ή άν είναι οδικός νόμος ενεργοποιείται όποτε υπάρχει ανάγκη για είσπραξη προστίμων και γιατί αλληλοκοροϊδευόμαστε παρκάροντας κάτω από πινακίδες που το απαγορεύουν;

Οι πολίτες έχουν αποδείξει ότι στα δύσκολα διαθέτουν υψηλό αίσθημα ατομικής και συλλογικής ευθύνης, εντούτοις αποτελεί ευθύνη του κράτους να αναζητήσει τρόπους συντήρησής του στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Πως περιμένει το κράτος από τον πολίτη να δεχτεί και να πειθαρχήσει σε μέτρα κατά του covid-19 όταν η ιατρική κοινότητα είναι διχασμένη, το εμβόλιο ΔΕΝ έχει περάσει τους απαραίτητους εργαστηριακούς ελέγχους και η θνησημότητα του υιού τόσο χαμηλή μπροστά σε άλλες ασθένειες.

Η σχέση κράτους και πολίτη πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να τεθεί σε νέες βάσεις, ώστε πλέον η ατομική αλλά και η συνεπαγόμενη συλλογική ευθύνη, να μην ορίζονται από άγνοια, ωχαδελφισμό και ψυχολογία μάζας αλλά από γνώση, σεβασμό και εμπιστοσύνη στο κράτος.