Home Blog Page 144

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΜΕ?

Στον Β παγκόσμιο πόλεμο, σε ένα από τα γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ένας τρόφιμος παρατηρούσε κάθε μέρα τη συμπεριφορά των ανθρώπων που τους έφερναν για πρώτη φορά εκεί. Οι νέοι τρόφιμοι σύντομα μάθαιναν ότι θα τους οδηγούσαν οι στρατιώτες για το μπάνιο τους στα ντους. Είχαν ακούσει από τους παλιότερους, ότι υπήρχαν και ντους που δεν έβγαζαν νερό, αλλά θανατηφόρο αέριο.

10469478_327846844034391_2916409300868404767_nΚάθε μέρα, καθώς οι τρόφιμοι συγκεντρώνονταν σε ευθεία ουρά στην πορεία προς τα ντους, δεν μπορούσαν να γνωρίζουν σε τι είδους ντους κατευθύνονταν, φυσιολογικό ή θανατηφόρο. Δεν γνώριζαν αν θα ζήσουν κι εκείνη την ημέρα. Το μυαλό τους υπέθετε το χειρότερο, ότι τους περιμένει το τέλος τους. Το συναίσθημα του φόβου ενεργοποιούσε την φυσιολογική αντίδραση του άγχους ως άμυνα. Μία άμυνα που διαθέτει το μυαλό, προκειμένου να ενεργοποιήσει το σώμα να τρέξει ή να παλέψει. Καθώς όμως υπήρχαν αυτόματα όπλα που τους στόχευαν ολόγυρα, οι άνθρωποι αυτοί θεωρούσαν μάταιο να τρέξουν προς κάποια κατεύθυνση, να προσπαθήσουν να διαφύγουν. Το πολύ μεγάλο άγχος τους, περιμένοντας στην ουρά, εκτονωνόταν μέσα από τον ιδρώτα, το τρέμουλο, τους γρήγορους παλμούς της καρδιάς και άλλα ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Η διαδικασία αυτή επαναλαμβανόταν καθημερινά, η πορεία προς τα ντους, που δεν ήξερες τι θα βγάλουν μόλις στεκόσουν κοντά τους. Το οξύ και παρατεταμένο άγχος ήταν απίστευτο, και κρατούσε όλη τη διάρκεια της ημέρας, καθώς δεν ήξερες αν αύριο θα ζεις ακόμη. Σιγά σιγά το παρατεταμένο άγχος οδηγούσε στην θλίψη. Επιπλέον θλίψη ερχόταν καθώς, οι λιγοστές δραστηριότητες που μπορούσες να κάνεις με τους άλλους τροφίμους, έδειχναν μάταιες. Εδώ δεν ήξερες αν θα ζεις αύριο καλά καλά, τι να προγραμματίσεις να κάνεις να περάσεις ευχάριστα.

Μετά από κάποιο διάστημα, το μυαλό «έβαζε» μπροστά έναν ασυνείδητο μηχανισμό που διαθέτει, προκειμένου να αντιμετωπίσει πρόχειρα την κατάσταση του συνεχούς φόβου και άγχους, ο οποίος λέγεται Μόνωση συναισθημάτων.

Η μόνωση του συναισθήματος ως άμυνα έχει μεγάλη αξία. Οι χειρουργοί δεν θα ήταν σε θέση να εργάζονται αποδοτικά εάν διαρκώς τους απασχολούσε η αγωνία των ασθενών τους, η προσωπική τους αποστροφή στην αρχή, όταν χειρουργούν τις πρώτες φορές έναν ασθενή. Ούτε στρατηγοί θα ήταν σε θέση να σχεδιάσουν μία μάχη αν τους απασχολούσε διαρκώς η φρίκη του πολέμου. Έτσι το μυαλό μας έχει την απίστευτη ικανότητα να «στέλνει» τα συναισθήματα, όπως εδώ του φόβου, στο ασυνείδητο. Έτσι, χάριν αυτού του μηχανισμού, μπορούμε να εκτελούμε μία διαδικασία ιδιαίτερα φορτισμένη σε συναίσθημα, όπως το να χειρουργεί ένας χειρούργος, χωρίς να φοβάται. Πρόκειται για έναν μηχανισμό ιδιαίτερα χρήσιμο, «έμφυτο» σε όλους τους ανθρώπους.

Τι συμβαίνει όμως όταν χρησιμοποιούμε «περισσότερο απ όσο πρέπει» τον μηχανισμό αυτό; Αν πχ τον «μεταφέρουμε» και στην καθημερινή μας ζωή;

Ας «μεταφέρουμε» την ιστορία μας στο σήμερα, την εποχή της οικονομικής κρίσης;

Το μυαλό μας αντιλαμβάνεται την απειλή της επιβίωσης μας ως κίνδυνο, δεν έχει σημασία αν πρόκειται για όπλα που μας σημαδεύουν ή το ότι φοβόμαστε για την επιβίωσή μας λόγω οικονομικών λόγων. Η οικονομική απειλή εκλαμβάνεται ως ένα «αόρατο» όπλο. Μάλιστα, η οικονομική απειλή δεν αντιμετωπίζεται όπως ο «ορατός» εχθρός, έχει μία ασάφεια, λόγω του ότι δεν μπορούμε να ασκήσουμε έλεγχο άμεσα πάνω σε αυτήν, να απλώσουμε τα χέρια και να την αντιμετωπίσουμε. Είναι μέσα στο μυαλό μας και η απειλή αυτή «φωλιάζει» στην σκέψη μας. Μας κάνει να φανταζόμαστε ότι θα μας συμβεί ό,τι χειρότερο. Και αν γίνει συνειδητή και δεν μας «εκδηλώνεται» με εκνευρισμό, και επιθετικότητα προς τους συνανθρώπους μας, και πάλι, είναι πιο δύσκολο και απαιτεί γνώση, για να ασκήσουμε έλεγχο στην σκέψη μας και να μην αφήσουμε τον φόβο και τις αρνητικές σκέψεις να μας «παραλύσουν» ή να μας θλίψουν. Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε οικογένεια, απομονώνεται και βλέπει την κρίση ως ατομικό πρόβλημα, όχι ως ομάδα.

Τι έγινε στην ιστορία μας όμως; Τι έγινε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αναφερόμασταν με τον μηχανισμό της Μόνωσης;

Οι τρόφιμοι των στρατοπέδων αυτών, στην πορεία προς τα ντους, ήταν πια απαθείς, πορεύονταν σαν ρομπότ προς αυτά, χωρίς καμία θέληση να αντιδράσουν. Ο φόβος είχε απωθηθεί στο ασυνείδητο, και οι άνθρωποι ήταν πια ανίκανοι και απαθείς, ακόμη και στο να σκεφτούν να αντιδράσουν. Ακόμα και ο φόβος ή η θλίψη είναι συναισθήματα που στόχο έχουν να μας παρακινήσουν να δράσουμε για να πάψουν. Αυτή η απάθεια ήταν πολύ χειρότερη όμως, σήμαινε πια αποδοχή της κατάστασης ως μη ανατρέψιμη.

Σήμερα χρειάζεται προκειμένου να «σώσουμε» τον εαυτό μας, να γίνει κατανοητό ότι πρέπει να σώσουμε την ομάδα στην οποία ανήκουμε, την κοινωνία μας, καθώς το άτομο μόνο του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ένα τόσο μεγάλο φαινόμενο, εξακολουθώντας να επιδιώκει μόνο το ατομικό του συμφέρον. Χρειάζεται να βοηθήσουμε άλλους, καθώς η πτώση της ψυχολογίας των άλλων, συμπαρασύρει και την διάθεση του ατόμου.

Ο γραπτός λόγος δεν μπορεί να αλλάξει πολλά, όσα η πραγματική ανθρώπινη επαφή. Όχι η ηλεκτρονική μέσω διαδικτύου που μας απομονώνει για λόγους οικονομίας στα διαμερίσματά μας, η πραγματική επικοινωνία. Μπορούμε να πούμε ότι για να αλλάξουμε ως κοινωνία, πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο ατομικά, όπως πολλά χρόνια είχαμε μάθει, τονίζοντας το στοιχείο του ότι μάθαμε τον ατομισμό ως συμπεριφορά.

-Μπορείς να μην φθονείς τον διπλανό σου, αν έστω δεν μπορείς να χαρείς με την χαρά του; -Να προσπαθήσεις να μάθεις από τους ικανούς, αντί να προσπαθείς να τους εμποδίσεις, αν έχεις την δύναμη αυτή; -Να επιδιώκεις να κατακτήσεις την γνώση με την αξία σου, και όχι να αποκτήσεις τίτλους για να νιώσεις «κάποιος» απέναντι στους άλλους; Οι τίτλοι δεν κάνουν έναν άνθρωπο σπουδαίο, ούτε απαραίτητα αντιπροσωπεύουν γνώση ανάλογη.

–Μπορείς να μην ανταγωνίζεσαι αλλά να συναγωνίζεσαι; Να βλέπεις την καλλιέργεια πίσω από την εμφάνιση και να την εκτιμάς;

-Να βλέπεις σπουδαίους ανθρώπους σε «χαμηλές θέσσεις» και να τους λες πόσους μπορούν να επηρεάσουν θετικά από εκεί που βρίσκονται; Αν δεν μπορούμε να τα κάνουμε αυτά, είναι επειδή έτσι μάθαμε και συνηθίσαμε. Κι όμως, κι αυτό, μπορούμε να το αλλάξουμε!

Αυτά που δεν λέγονται…

Δεν είμαστε όλοι για όλα. Δεν αντέχουμε όλοι τις ίδιες αλήθειες ούτε είμαστε το ίδιο δεκτικοί στις αλήθειες. Δεν μπορείς λοιπόν να κατηγορήσεις την κοπέλα σου ότι δεν μπορεί να δει κατάφατσα την αλήθεια κάθε φορά που μιλάς για τον τρόπο που την έχει πλήξει η κυτταρίτιδα. Δεν είναι σωστό.

Εκτός απ’ τη σκληρή αλήθεια, εκτιμούνται κι άλλα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή. Τα λένε τακτ, διακριτικότητα, προστασία αυτού που αγαπάς, ευγένεια, ανθρωπιά. Αν δεν σε συγκινεί τίποτα από τα παραπάνω, ΟΚ, δεν ξέρω τι άνθρωπος είσαι, αλλά δες το και ωφελιμιστικά.

– Έχεις πάρει λίγο, εδώ στη μέση

Θα πάρεις κι εσύ σύντομα λίγο. Πόδι.

– Τη βλέπεις αυτήν εκεί; Είναι η πρώην μου

Μια κουβέντα για τις βρετανικές αποικίες στη δυτική Αφρική θα την ενδιέφερε περισσότερο. Κανείς δεν ξέρει (ούτε εσύ) τι σε ωθεί να μοιραστείς με τέτοια πληροφορία. Δηλαδή τι πιστεύεις; Ότι θα δει την πρώην σου και θα μιλήσουν για τις νέες αφίξεις στα καταστήματα;

– Ναι, προφανώς προτιμώ να δω Μουντιάλ απ’ το να βγούμε

Τη μοίρα σου την ξέρεις μετά από αυτές τις δηλώσεις. Για ένα μήνα αδιάκοπης μπάλας ρισκάρεις άλλους 11 μήνες συζήτησης ‘γι’ αυτό που είχες πει όταν ξεκινούσε το Μουντιάλ μπλα μπλα μπλα’;

– Δεν είναι αυτό που νομίζεις

Έλα, έχει καταναλώσει αρκετή ποπ κουλτούρα για να ξέρει με σιγουριά ότι είναι ακριβώς αυτό που νομίζει.

– Ναι, προφανώς προτιμώ να πάω διακοπές με τους κολλητούς μου

Κανένα πρόβλημα με αυτό. Θα πάει κι εκείνη διακοπές με τις κολλητές της. Πλάκα θα έχει όταν δεν σηκώνει το τηλέφωνο για τέσσερις μέρες ‘επειδή κάποιος της έκλεψε τον φορτιστή’.

– Εντάξει, έχω κάνει και καλύτερο σεξ

Το μόνο χειρότερο από αυτό είναι να το κάνεις και λίγο πιο συγκεκριμένο. Να της πεις ας πούμε ότι έκανες καλύτερο σεξ μόνο με τη μία πρώην σου που μισεί.

– Οι ώρες που βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με τους γονείς σου μου προκαλούν σωματικό πόνο

Τη σκότωσες με δηλητήριο. Οι επιδράσεις αυτού που μόλις ξεστόμισες θα φανούν με την πάροδο του χρόνου, όταν θα ξυπνάει κάθιδρη στον ύπνο της και θα παραμιλάει για τα σουφλέ που έφτιαχνε η μαμά της για να σ’ ευχαριστήσει. Αχάριστε παρτάκια.

– Πώς με αντέχεις;

Είναι λίγο κουτό να προδίδεις τις ανασφάλειές σου με τέτοια παιδική αφέλεια. Στην τέταρτη ή πέμπτη φορά, θα αρχίσει να μην σε αντέχει. Στη δέκατη, αντί για ‘Πώς με αντέχεις;’ θα ρωτάς ‘Πού είσαι; Δε σε βλέπω’.

– Ίδια η μάνα σου είσαι

Να σου υπενθυμίσουμε κάπου εδώ ότι δεν είσαι 65 ετών, συνταξιούχος που μιλάει στην επί 40ετία σύζυγό του. Τέτοιες ατάκες μας κρατάνε πίσω.

– Πολλή βαρεμάρα στο γραφείο. Όλο το πρωί μιλούσα με κάτι γνωστές μου στο Facebook

Συμβουλή από παθόντα: Άλλαξε αμέσως τους κωδικούς σου στο Facebook και κάνε log out απ’ όλες τις συσκευές. Με αυτή τη σειρά ή με την ανάποδη. Το ίδιο είναι.

– Μη μιλάς εσύ που φασωνόσουν από δω κι από κει πριν με γνωρίσεις

Σιγά ρε τεράστιε που άλλαξε το ρου της ιστορίας με την εμφάνισή σου. Σιγά ρε Μεγαλέξανδρε.

– Θέλεις να κατέβεις και να το παρκάρω εγώ;

Θέλει να κατέβεις, να πάρεις το μετρό και να μην της ξαναμιλήσεις. Αλλά θα το καταπιεί προς το παρόν, γιατί χωράει τσίμα τσίμα εδώ πέρα, οπότε βοήθα λίγο.

– Χαλάρωσε!

Μην λές σε μια εκνευρισμένη γυναίκα αυτή την ατάκα… παρά μόνο άσε την να ξεθυμάνει

– Εύκολα θα έκανα κάτι με την κολλητή σου. Αν δε σε ήξερα.

Θα πέσεις μόνος σου στη θάλασσα ή θέλεις να σε σπρώξει κάποιος από δω;

– Είσαι πολύ άσχημη όταν θυμώνεις

Θα ακούσεις το κλασσικό ” ε μην με προκαλείς τότε”

– Το μόνο που σε νοιάζει είναι το πορτοφόλι μου

Ε κάτσε ρε φίλε τόσο καιρό που της τα ακουμπούσες καλά ήταν και ξαφνικά την είδες τσιγκούνης?

– Είσαι η γυναίκα της ζωής μου / Αποκλείεται να ξαναθελήσω κάποια τόσο (λίγο αφού σε χώρισε)

Όχι, όχι, όχι. Αυτή η ατάκα κάνει κάθε τρίτο άνδρα που απλά παρακολουθεί ή μαθαίνει γι’ αυτήν την ατάκα να κουνάει πέρα δώθε το κεφάλι μέχρι να πέσει λιπόθυμος. Αυτές οι εξομολογήσεις στο συγκεκριμένο timing είναι ο πιο τσάμπα κόπος που έγινε ποτέ.

Σταματήστε να σκοτώνετε τον άντρα σας!!

Σύμφωνα με μια μελέτη που έρχεται από τη Δανία, οι συνεχείς τσακωμοί και οι οικογενειακές εντάσεις αποτελούν βασική αιτία πρόωρου θανάτου στους άνδρες μέσης ηλικίας. Η έρευνα έγινε σε 1.000 άνδρες ηλικίας 36 ως 52 ετών και αποδεικνύει ότι το στρες που προκαλεί η κακή συνύπαρξη στο σπίτι μπορεί να προκαλέσει έναν θάνατο στους δύο σε αυτή την ηλικία.

Η έρευνα διενεργείται από το 2000 με τίτλο «Στρεσογόνες κοινωνικές σχέσεις και θνησιμότητα» και εξηγεί ειδικότερα ότι η διαχείριση του στρες είναι ένας αποφασιστικός παράγοντας.. Οι αγχώδεις άνδρες και όσοι επιζητούν εναγωνίως την προσοχή των άλλων,σύμφωνα με την ηλεκτρονική εφημερίδα, είναι οι πλέον προσβεβλημένοι καθώς και όσοι μαλώνουν συνεχώς με τη στενή τους οικογένεια. Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το 6% των ανδρών που συμμετείχαν στην έρευνα πέθαναν κατά τη διάρκεια της περιόδου ενώ το 50% μεταξύ των συμμετεχόντων ζούσαν πολύ δύσκολες καταστάσεις στον οικογενειακό τους περίγυρο.

Πολλά είναι τα αίτια των εντάσεων που εξετάστηκαν στην έρευνα: παιδιά ή σύζυγοι με υπερβολικές απαιτήσεις, συνεχείς τσακωμοί, ανεργία. Ολα αυτά τα αίτια προκαλούν «κακό στρες» και πολλαπλασιάζουν επί τρία τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου. «Οι άνδρες που υφίστανται τέτοιο στρες παράγουν περισσότερη κορτιζόλη και αυτό έχει πολύ αρνητικές επιδράσεις στην υγεία» εξηγεί η έρευνα. Η κορτιζόλη είναι μια ουσία η οποία όταν παράγεται σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να προκαλέσει καρδιαγγειακά προβλήματα.

Το στρες που παράγεται από τις οικογενειακές εντάσεις μπορεί να προκαλέσει και αύξηση της αρτηριακής πίεσης Η Rikke Lund που συμμετέχει στην έρευνα πιστεύει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται παρέμβαση ειδικού.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Journal of Epidemiology and Community Health και αφορά κυρίως άνδρες που αναζητούν μια θέση εργασίας. Δείχνει επίσης πόσο επηρεάζει η υγεία του άνδρα την σύζυγο και τα παιδιά αφού το 4% των πρόωρων θανάτων που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της έρευνας αφορούσε συζύγους ή συντρόφους ανδρών με στρες.

Σβήστε το φώς για να χάσετε βάρος

Κλείστε τα φώτα στο υπνοδωμάτιό σας, εάν δεν θέλετε να παχύνετε, συνιστούν επιστήμονες από το Λονδίνο. Αναλύοντας στοιχεία από 113.000 εθελόντριες ανακάλυψαν με έκπληξη ότι το υπερβολικό φως στη διάρκεια του νυχτερινού ύπνου συσχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο συσσώρευσης περιττών κιλών. Τον μεγαλύτερο κίνδυνο να είναι υπέρβαρες ή παχύσαρκες διέτρεχαν οι εθελόντριες που κοιμόντουσαν με φως το οποίο τους επέτρεπε «να βλέπουν έως την άλλη άκρη του υπνοδωματίου». Οι ερευνητές από το Ίδρυμα Μελέτης του Καρκίνου (ICR), που δημοσιεύουν την μελέτη τους στην Αμερικανική Επιθεώρηση Επιδημιολογίας (AJE), χώρισαν τις εθελόντριες σε τέσσερις ομάδες αναλόγως με τον φωτισμό στη διάρκεια του ύπνου. Οι ομάδες αυτές ήταν οι εξής:

  • Φωτισμός που επέτρεπε το διάβασμα
  • Φωτισμός που επέτρεπε να βλέπουν έως την άλλη άκρη του υπνοδωματίου, αλλά όχι για να διαβάσουν
  • Φωτισμός που επέτρεπε να βλέπουν το χέρι τους όταν το έφερναν στο πρόσωπο, αλλά όχι έως την άκρη του υπνοδωματίου
  • Πολύ σκοτεινά για να δουν το χέρι τους ή χρήση νυκτερινής μάσκας

Στη συνέχεια, μέτρησαν διάφορους δείκτες της παχυσαρκίας στις εθελόντριες και τους συνέκριναν με κάθε είδους φωτισμού. Όπως διαπίστωσαν, ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), η αναλογία μέσης-ισχίων και η περίμετρος της μέσης αυξάνονταν κατ’ αναλογίαν με την ένταση του φωτισμού, ιδίως όταν ήταν αρκετή ώστε να μπορούν οι γυναίκες να δουν έως την άκρη του υπνοδωματίου ή να διαβάσουν.

Οι ερευνητές δεν ξέρουν τις ακριβείς αιτίες της συσχέτισης που βρήκαν, αλλά εικάζουν ότι οφείλεται στην διαταραχή που επιφέρει ο φωτισμός στο βιολογικό ρολόι. Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι ο φωτισμός το βράδυ διαταράσσει τον κύκλο ύπνου-αγρυπνίας, αφού μας επιτρέπει να μένουμε ξύπνιοι πολύ μετά τη δύση του ηλίου και συχνά μας μισοξυπνάει στη διάρκεια του ύπνου.

Τα παιδιά που μένουν σπίτι αναπτύσσουν μυωπία (έρευνα Cambridge)

Ο χρόνος που περνούν τα παιδιά έξω από το σπίτι μπορεί να συνδέεται με τη μείωση του κινδύνου να αναπτύξουν μυωπία, σύμφωνα με έρευνα.

Ανάλυση οκτώ προηγούμενων ερευνών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, έδειξε ότι για κάθε ώρα ανά εβδομάδα έξω από το σπίτι, το ρίσκο μυωπίας μειώνεται κατά 2%.

Η έκθεση στο φυσικό φως και ο χρόνος που περνούν τα παιδιά κοιτώντας αντικείμενα σε μακρινές αποστάσεις, είναι παράγοντες κλειδιά, λένε οι επιστήμονες.

Στην έρευνα συμμετείχαν περισσότερα από 10.000 παιδιά και ενήλικες.

Οι ερευνητές παρουσίασαν τα συμπεράσματά τους στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Οφθαλμολογίας, στη Φλόριντα.

Ο Δρ. Τζάστιν Σέργουιν και η ερευνητική ομάδα του, συμπέραναν ότι παιδιά με μυωπία περνούσαν κατά μέσο όρο 3,7 ώρες λιγότερες την εβδομάδα σε ανοικτούς χώρους.

Ανέμεναν, επίσης, ότι τα παιδιά που περνούν περισσότερες ώρες έξω, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο σε δραστηριότητες όπως το διάβασμα, η μελέτη ή τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά η έρευνα δεν επιβεβαίωσε αυτή τη σχέση.

Ωστόσο, ο Δρ. Σέργουιν είπε ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη, όπως για παράδειγμα η μεγαλύτερη έκθεση στην ακτινοβολία UV που συνεπάγεται μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανάπτυξη ασθενειών στο μέλλον, στα παιδιά που μένουν περισσότερες ώρες έξω.