Home Blog Page 143

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ “POLTERGEIST”

Έπιπλα που  μετακινούνται,  ανυψώσεις αντικειμένων, ηλεκτρικά πεδία που τρελαίνονται, φώτα που αναβοσβήνουν μόνα τους, χτυπήματα και πόρτες που ανοιγοκλείνουν από μόνες τους

Το poltergeist είναι ένα υπερθέαμα αφύσικων φαινομένων που κοροϊδεύουν τους γνωστούς νόμους και μοιάζουν να έχουν κάποιον δράστη, έναν ζωντανό άνθρωπο.

Στην μυθολογία του paranormal το φαινόμενο poltergeist δηλώνει εμφανή αλλά ανεξήγητη εκδήλωση μιας δύναμης που εκφράζεται με πολλούς τρόπους.

Ο όρος είναι γερμανικός από τις λέξεις poltern δηλαδή “θόρυβος” και geist που σημαίνει φάντασμα”.  Η διάρκεια των φαινομένων poltergeist εκτείνεται από λίγες ώρες μέχρι μήνες. Σχεδόν πάντα, στις σημαντικότερες και ιστορικά καταγεγραμμένες περιπτώσεις poltergeist υπεύθυνος ήταν κάποιος άνθρωπος. Όχι όμως σε όλες!

Από τις πιο παλιές καταγραφές είναι η «λιθοβολημένη ταβέρνα» των Γουόλτον στην Βρετανία το 1682 που αποδόθηκε τότε σε κακόβουλο δαίμονα. Στη διάρκεια ενός χρόνου, το 1878 – 1879 συνέβη και το Μεγάλο Μυστήριο του Amherst, στην ομώνυμη πόλη του Καναδά όπου υπεύθυνη θεωρήθηκε η 18χρονη Έσθερ Κοξ. Μετά την απόπειρα βιασμού της από έναν φίλο της στο σπίτι της αδελφής της όπου διέμενε τα έπιπλα άρχισαν να πετάνε τριγύρω, χτυπήματα, σφυρίγματα και θόρυβοι ακούγονταν τη νύχτα. Κάποια στιγμή που κάλεσαν γιατρό να εξετάσει την κοπέλα η οποία σωματικά υπέφερε μια παράξενη φράση, παρουσία πολλών μαρτύρων, γράφτηκε στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι της… «Έσθερ Κοξ είσαι δική μου και θα σε σκοτώσω».

Αρκετοί άνθρωποι έγιναν αυτόπτες μάρτυρες των σκηνών που συνεχίστηκαν για κάποιους μήνες και ακολούθησαν την κοπέλα ακόμα και όταν μετακόμισε σε άλλα σπίτια.

Στις αρχές του 20ού αιώνα η Τερέζα Σελς, μια 14χρονη υπηρέτρια βίωνε φαινόμενα πολτεργκάιστ στην οικογένεια Τοντεσίνι όπου εργαζόταν. Στα μεγάλα χιτς του φαινομένου poltergeist ήταν η ιστορία της Αν-Μαρί Σέιμπελ στη δεκαετία του 1960 στην Βαυαρία που προκαλούσε γύρω της έναν πανζουρλισμό αλλόκοτων συμβάντων: φώτα αναβόσβηναν, οι τηλεφωνικές γραμμές έβγαιναν εκτός λειτουργίας, λάμπες στροβιλίζονταν και παράξενοι ήχοι ακούγονταν όλα σε μια εποχή τεχνολογικά έτοιμη να τα καταγράψει και να τα μελετήσει, στο διάσημο Ινστιτούτο φυσικής Max Planck παρακαλώ και από σημαίνοντες επιστήμονες.

Αυτές και πολλές-πολλές ακόμα φημισμένες περιπτώσεις διεθνώς δείχνουν ότι το ανεξήγητο poltergeist είναι συχνό, διεθνές και διαπολιτισμικό, απαντάται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σε όλες τις εποχές.

Τα φαινόμενα poltergeist μπορεί να είναι συχνότερα από ό,τι νομίζουμε και να μας αφορούν σχεδόν όλους. Πόσες φορές δεν έχουμε παρατηρήσει, όλοι μας, ότι σε κατάσταση μεγάλης έντασης και άγχους, οι λάμπες δείχνουν να σπάνε ή να χαλάνε από μόνες τους, το ηλεκτρικό κύκλωμα πέφτει, πράγματα σπάνε χωρίς να τα ακουμπήσουμε; Είτε από τη δική μας ένταση είτε από κάποιου άλλου ανθρώπου που μπήκε στο σπίτι.

Οι πιθανές ερμηνείες του poltergeist

– Έφηβοι κυρίως αλλά και άτομα με διαταραγμένο σε κάποια περίοδο ψυχικό κόσμο παρουσιάζονται ως βασικοί υπαίτιοι. Σε αυτήν την περίπτωση το φαινόμενο δείχνει να είναι ηλεκτρομαγνητικής φύσεως και ότι έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με συσσωρευμένη σεξουαλική ενέργεια – ενέργεια που περισσεύει σε εφήβους και σε «υστερικές», ανοργασμικές γυναίκες σύμφωνα με την κλασσική, μισογυνική αντίληψη. Ένα είδος υπερφόρτισης που ξεφεύγει από τον δημιουργό του και διαχέεται στην ατμόσφαιρα επηρεάζοντας άψυχα αντικείμενα και προκαλώντας μια σειρά από ηχητικά, κινητικά και διαδραστικά συμβάντα. Ορισμένοι άνθρωποι κατά την εκδήλωση poltergeist αισθάνονται ότι δέχονται κάποιου είδους «επίθεσης», τσιμπίματα, χτυπήματα, σωματικές προσβολές από αόρατη πηγή.

– Άλλοι υποδεικνύουν ψυχολογικούς παράγοντες παραισθήσεις, φαντασιώσεις, ευσεβείς πόθους που με κάποιο τρόπο «μοιάζουν απόλυτα πραγματικά». Οι παρευρισκόμενοι σε μια poltergeist δράση ερμηνεύουν ψευδώς μια σειρά από διφορούμενα ερεθίσματα.

– Ο ψυχικός ερευνητής Guy William Lambert προτείνει μια γεωφυσική εξήγηση για τις δραστηριότητες poltergeist και κυρίως την επενέργεια υπόγειων ρευμάτων νερού, στοιχείο που παραδοσιακά συνδέεται και με άλλα ανεξήγητα φαινόμενα όπως τα στοιχειωμένα σπίτια και τα φαντάσματα.

– Ο ερευνητής, Michael Persinger υποστηρίζει ότι τα φαινόμενα σχετίζονται με τη σεισμική δραστηριότητα αν και τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά αφού βάζει και άλλους παράγοντες στο παιχνίδι υποδεικνύοντας έναν συνδυασμό γεωμαγνητισμού, οικιακού ηλεκτρικού εξοπλισμού και εγκεφαλικής φυσιολογίας των ατόμων. Μια δηλαδή σχεδόν «μεταφυσική» συνέργεια παραγόντων που μάλλον δυναμιτίζουν παρά υποστηρίζουν την ρασιοναλιστική βάση της θεωρίας του.

– Κάποιες άλλες, θεωρίες έχουν προταθεί για τις αιτίες εμφάνισης των poltergeist όπως τα ασυνήθιστα ρεύματα αέρα και οι κλιματικοί παράγοντες, οι σφαίρες φωτός (ball lighting), ένα άλλο ανεξήγητο, ατμοσφαιρικό ηλεκτρικό φαινόμενο, τα φαντάσματα ή τα κακόβουλα πνεύματα που σπάνε πλάκα με τα νεύρα των ζωντανών μη μπορώντας να συμμαζέψουν την ενέργεια που τους περισσεύει.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ Ή ΥΠΗΡΞΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ?

Το ενδιαφέρον για το μύθο των βρυκολάκων έχει αυξηθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.  Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση επηρέασε σε μεγάλο βαθμό στη δημοσιότητα που πήρε ο μύθος του βρυκόλακα δημιουργώντας ταινίες όπως ο «Δράκουλας» του Coppola, το “Underworld” ή «Συνέντευξη με έναν βρυκόλακα» κ.α.

Όταν ένα φαινόμενο όπως αυτό εισχωρεί στη μαζική συνείδησή μας κάποιοι άνθρωποι ξεκινούν να αναρωτιούνται εάν είναι πραγματικό. Ή ακόμα, θα ήθελαν να είναι πραγματικό γιατί τους αρέσει τόσο πολύ η φαντασία.

Άρα… Υπάρχουν πραγματικοί βρυκόλακες;

Η ερώτηση για το εάν υπάρχουν ή όχι πραγματικοί βρυκόλακες εξαρτάται από τον προσδιορισμό της έννοιας του βρυκόλακα. Εάν με τον όρο αυτό εννοούμε το υπερφυσικό πλάσμα που είναι πρακτικά αθάνατο, έχει μακριά νύχια και δόντια με τα οποία μπορεί να ρουφήξει αίμα, αποστρέφεται το φως του ήλιου, μπορεί να μεταμορφωθεί σε άλλα πλάσματα, φοβάται το σκόρδο και τους σταυρούς και μπορεί ακόμα και να πετάξει… τότε μάλλον θα πρέπει να απαντήσουμε πως όχι, δεν υπάρχουν τέτοια πλάσματα. Τουλάχιστον, δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις για την ύπαρξή τους. Ένα τέτοιο πλάσμα αποτελεί κατασκεύασμα διηγημάτων, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Εάν όμως αφήσουμε κατά μέρος τα υπερφυσικά χαρακτηριστικά, υπάρχουν άνθρωποι που αποκαλούν τους εαυτούς τους βρικόλακες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Βρυκόλακες ως τρόπος ζωής

Κατά κύριο λόγο εξαιτίας της επίδρασης των βρυκολάκων στα μέσα (τηλεόραση, κινηματογράφος, κόμικς, κ.λπ.) υπάρχει στον καιρό μας μια υποκουλτούρα βαμπιρισμού που τα μέλη της προσπαθούν να μιμηθούν το στυλ ζωής των φανταστικών ηρώων ή αντιηρώων τους. Υπάρχει ένας βαθμός επικάλυψης με την κοινότητα των γότθων, εφόσον και οι δύο ομάδες φαίνεται ότι αναζητούν την ενδυνάμωση στο σκοτάδι και στη μυστηριώδη πλευρά των πραγμάτων. Όσοι είναι βρυκόλακες μέσω του τρόπου ζωής τους κατά κύριο λόγο φοράνε μαύρα και άλλα αξεσουάρ της βαμπιρικής αισθητικής και τους αρέσει μουσική του τύπου της gothic. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, οι άνθρωποι αυτοί δεν ενσαρκώνουν το ρόλο του βρυκόλακα μόνο μέσα σε κλαμπ αλλά ο ρόλος αυτός υπάρχει σε ολόκληρο τον τρόπο ζωής τους και συχνά σχηματίζουν εναλλακτικές μεγάλες οικογένειες που μοιάζουν με οικογένειες και φυλές μαγισσών που συχνά συναντάμε σε παιχνίδια ρόλων που έχουν ως θέμα τα βαμπίρ.

Αυτό το είδος βρυκολάκων δεν ισχυρίζονται ότι έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Και θα ήταν άδικο γι’ αυτούς εάν τους χαρακτηρίζαμε απλά ως άτομα που τους αρέσει να ζουν το Halloween ολόκληρο το χρόνο. Παίρνουν τον τρόπο ζωής τους στα σοβαρά καθώς τους εκπληρώνει κάποια εσωτερική, ακόμα και πνευματική, ανάγκη.

Οι κόκκινοι (sanguine) βρυκόλακες

Οι κόκκινοι βρυκόλακες μπορεί να ανήκουν στις ομάδες που θεωρούν την ιδιότητα αυτή ως τρόπο ζωής όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, αλλά προχωράνε τη φαντασία ένα βήμα πιο πέρα πίνοντας στην πραγματικότητα ανθρώπινο αίμα. Τυπικά, δε θα πιούν ένα ποτήρι αίμα με τον τρόπο που κάποιος θα έπινε ένα ποτήρι κρασί για παράδειγμα, αλλά συνήθως προσθέτουν μερικές σταγόνες αίμα σε κάποιο άλλο υγρό που πρόκειται να πιούνε. Ενίοτε, ένας κόκκινος βρυκόλακας μπορεί να καταναλώσει αίμα απευθείας από έναν εθελοντή ή «δότη» κάνοντας μια μικρή αμυχή και πίνοντας μια μικρή σταγόνα αίματος.

Κάποιοι από αυτούς τους κόκκινους βρυκόλακες ισχυρίζονται πως έχουν πραγματική ανάγκη να καταναλώσουν ανθρώπινο αίμα. Το ανθρώπινο σώμα δε μεταβολίζει καλά το αίμα και δε φαίνεται να υπάρχει κάποια φυσιολογική κατάσταση που σχετίζεται με μια τέτοια ανάγκη. Εάν υπάρχει ακατάσχετη επιθυμία για πόση αίματος, τότε κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται σε ψυχολογικούς λόγους ή αποτελεί μια επιλογή.

Ψυχικά βαμπίρ

Αυτοί που είναι ψυχικά βαμπίρ, μπορεί επίσης να υιοθετούν τον τρόπο ζωής των βρυκολάκων που αναφέρθηκε πιο πριν και ισχυρίζονται πως έχουν ανάγκη να τρέφονται από την ενέργεια άλλων ανθρώπων. Τα πρανικά βαμπίρ, όπως κάποιες φορές ονομάζονται, είναι άνθρωποι «που λόγω κάποιας κατάστασης του πνεύματός τους χρειάζονται να αποκομίσουν ζωτική ενέργεια από εξωτερικές πηγές. Δεν είναι ικανοί να δημιουργήσουν δική τους ενέργεια και συχνά δεν έχουν την ικανότητα να αποθηκεύσουν την ενέργεια που έχουν».

Τώρα…θα πρέπει να θέσουμε την ερώτηση εάν αυτό είναι ένα γνήσιο φαινόμενο. Με την ίδια έννοια, πολλοί έχουμε βρεθεί ανάμεσα σε ανθρώπους που φαίνεται ότι απορροφούν την ενέργεια από ένα δωμάτιο μέσα στο οποίο μπαίνουν και φεύγουν δίνοντας την αίσθηση ότι το έχουν αδειάσει ενεργειακά. Θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει κανείς ότι το φαινόμενο είναι αυστηρώς ψυχολογικό. Γι’ αυτό άλλωστε λέγεται και ψυχικός βαμπιρισμός.

Οι ψυχοπαθολογικοί βρυκόλακες

Εάν το να πίνει κανείς ανθρώπινο αίμα είναι αυτό που πιστοποιεί το ότι είναι βρυκόλακας, τότε αρκετοί κατά συρροή δολοφόνοι αξίζουν την περιγραφή αυτή. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα ο Peter Kurten, γνωστός ως ο Βρυκόλακας του Dusseldorf, έκανε εννέα δολοφονίες και επτά απόπειρες για φόνο. Επιτύγχανε σεξουαλική διέγερση όταν έβλεπε το αίμα των θυμάτων του και λέγεται πως είχε επίσης καταναλώσει και αίμα. Ο Richard Trenton Chase ονομάστηκε ο Βρυκόλακας του Sacramento όταν σκότωσε έξι ανθρώπους και ήπιε το αίμα τους.

Προφανώς, αυτοί οι βρυκόλακες είναι εγκληματίες παράφρονες. Είναι ειρωνικό ωστόσο το γεγονός, ότι ο δολοφονικός καταναγκασμός τους και η δράση τους στο σκοτάδι τους κάνει να μοιάζουν περισσότερο με τους βρυκόλακες της λογοτεχνίας απ’ ότι οι άλλοι βρικόλακες που περιγράφηκαν πιο πάνω.

Και είναι επίσης εντυπωσιακό το γεγονός, πως ένας τρόπος ζωής και μια φιλοσοφία έχει σε μεγάλο βαθμό προκύψει από τη δημοτικότητα που απέσπασαν μύθοι οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί μέσα σε ταινίες και διηγήματα. Συχνά κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει και επικίνδυνο, όταν χάνεται η διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας…

…τα συμπεράσματα δικά σας

ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΣΑΣ ΩΦΕΛΗΜΑ…ΜΕ ΕΝΑ ΡΟΔΙ

Έχει χαρακτηριστεί ως υπερτροφή, επειδή είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικά και βοηθά στην πρόληψη των ασθενειών. Επιπλέον τώρα το ρόδι φαίνεται να έχει ένα επιπλέον πλεονέκτημα, καθώς μπορεί να μας «κόψει» την πείνα!

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η τακτική κατανάλωση από εκχύλισμα ροδιού μπορεί να μειώσει το συναίσθημα της πείνας, αυξάνοντας παράλληλα την αίσθηση κορεσμού.

Εθελοντές που έπαιρναν συμπλήρωμα ροδιού σε μορφή δισκίου καθημερινά για τρεις εβδομάδες ανέφεραν ότι αισθάνονταν πολύ λιγότερο πεινασμένοι κατά τη διάρκεια της μελέτης, από εκείνους που δεν έπαιρναν το εν λόγω συμπλήρωμα.

Επίσης, όταν τους δόθηκε φαγητό ως μέρος της δοκιμής, εκείνοι που είχαν ήδη λάβει το χάπι με το εκχύλισμα ροδιού έτρωγαν κατά μέσο όρο 22% λιγότερο φαγητό.

Συνολικά 29 εθελοντές έλαβαν μέρος στη μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Queen Margaret, στο Εδιμβούργο.

Συγκεκριμένα, οι μισοί εθελοντές πήραν ένα δισκίο με εκχύλισμα ροδιού, που περιέχει το περίβλημα (φλούδα), την ψίχα και τους σπόρους του καρπού, κάθε μέρα για τρεις εβδομάδες, ενώ οι υπόλοιποι έλαβαν ένα δισκίο εικονικού φαρμάκου (placebo).

Έπειτα από τρεις εβδομάδες, ο κάθε εθελοντής έπινε ένα ποτήρι χυμό ροδιού πριν καθίσει να φάει ένα γεύμα ζυμαρικών με σάλτσα ντομάτας. Πριν από το φαγητό και σε διαστήματα 15 λεπτών έως και 2 ώρες αργότερα, οι συμμετέχοντες κατέγραφαν τα συναισθήματά τους από την πείνα, την επιθυμία τους να φάνε και το αίσθημα ικανοποίησης σε ένα ερωτηματολόγιο, για να χρησιμοποιηθεί ευρέως σε επόμενες επιστημονικές μελέτες.

Οι εθελοντές που λάμβαναν το εκχύλισμα ροδιού ένιωθαν λιγότερο πεινασμένοι (κατά μέσο όρο 12%), είχαν λιγότερη επιθυμία να φάνε (κατά μέσο όρο 21%), αισθάνθηκαν κορεσμό (κατά μέσο όρο 16%) και ήταν περισσότερο ικανοποιημένοι κατά μέσο όρο 15%. Η ερευνητική ομάδα σχεδιάζει τώρα να κάνει μια περαιτέρω μελέτη για να προσπαθήσει να προσδιορίσει γιατί το εκχύλισμα ροδιού δημιουργεί το αίσθημα κορεσμού.

Μια θεωρία είναι ότι περιέχει πολυφαινόλες οι οποίες εκτιμάται ότι δρουν ως κατασταλτικό της όρεξης. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι ο χυμός ροδιού μπορεί να μειώσει την αρτηριακή πίεση καθώς και το στρες σε άτομα μέσης ηλικίας.

Σύμφωνα και με άλλες έρευνες που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί το ρόδι όταν καταναλώνεται σε μορφή χυμού περιέχει ισχυρά αντιοξειδωτικά που δρουν καλύτερα στον οργανισμό, περισσότερο από το κόκκινο κρασί και το πράσινο τσάι.

Τέλος έχει αποδειχθεί ότι το εκχύλισμα του ροδιού μπορεί να προάγει την αίσθηση κορεσμού, την ενίσχυση της πληρότητας και βοηθά στη μείωση των παραγόντων κινδύνου για το υπερβολικό βάρος.

ΑΝΤΡΕΣ…ΜΑΚΡΥΑ ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ μέσω της νέας τους μελέτης συσχετίζουν την ηλεκτρονική ακτινοβολία των κινητών όταν αυτά βρίσκονται στο παντελόνια μας, με πιθανούς κινδύνους για την υγεία μας.

Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, που δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Environment International» και προέκυψαν από την συνδυαστική ανάλυση δέκα προγενέστερων μελετών, το κινητό στην τσέπη επηρεάζει αρνητικά τον αριθμό και την κινητικότητα των σπερματοζωαρίων.

«Οι μελέτες καταλήγουν συνεχώς στο ίδιο συμπέρασμα: η κινητικότητα των σπερματοζωαρίων φθίνει κατ’ αναλογία με την έκθεσή στα κινητά τηλέφωνα, ενώ ο αριθμός των ζωντανών σπερματοζωαρίων μειώνεται κατά 8%», επισημαίνει η επικεφαλής της έρευνας και διευθύντρια του Προγράμματος Βιοεπιστημών του πανεπιστημίου, Φιόνα Μάθιους.

Όπως σημειώνουν οι επιστήμονες, η καλή κινητικότητα είναι προαπαιτούμενο της γονιμότητας, καθώς τα σπερματοζωάρια πρέπει να διανύσουν μεγάλη απόσταση κολυμπώντας για να φτάσουν από τον κόλπο έως τη σάλπιγγα όπου θα γίνει η γονιμοποίηση του ωαρίου.

Όσοι άνδρες, λοιπόν, έχουν διαπιστωμένο πρόβλημα υπογονιμότητας θα πρέπει να αποφεύγουν να βάζουν το κινητό στις τσέπες του παντελονιού, ωστόσο απαιτούνται ακόμη περαιτέρω μελέτες προκειμένου τα ευρήματα να θεωρηθούν οριστικά.

 

…από το «Environment International»

ΤΟ UFO ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΒΑΛΤΙΚΗΣ

Aυτή είναι μια ενημερωμένη έκδοση για τo UFO της Βαλτικής Θάλασσα. Ο καπετάνιος του πλοίου που ανακάλυψε το UFO κυκλοφόρησε το πρώτο κινούμενο βίντεο του UFO στο ραντάρ. Τα περισσότερα ηλεκτρονικά στο πλοίο υπολειτουργούσαν για κάποιο άγνωστο λόγο, κάθε φορά που ήταν πάνω από το UFO, έτσι καταγραφή ενός ολοκληρωμένου βίντεο ήταν πολύ δύσκολη.

Επίσης, τοποθέτησε ένα άλλο βίντεο που εξηγεί ότι το αντικείμενο είναι, “Το πιθανότερο κατασκευασμένο και βρίσκετε εκεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Δείτε τα σχετικά βίντεο

ΕΞΟΡΚΙΣΤΕΣ…Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΝΤΡΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Η Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία εκπαιδεύει νέους εξορκιστές για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής.

Η Εκκλησία υποστηρίζει μάλιστα ότι αυτή η ξαφνική ζήτηση οφείλεται στο γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταπιάνονται με την τεχνική του εξορκισμού, κυρίως με πληροφορίες που αντλούν από το Ίντερνετ.

Ο Φραντσέσκο Μπαμόντε, πρόεδρος του συλλόγου εξορκιστών στην Ιταλία, είπε στη La Repubblica ότι το φαινόμενο αναβιώνει έντονα στις μέρες μας.

Οι δαιμονισμένοι λέγεται ότι μιλούν ακαταλαβίστικα, τρέμουν ανεξέλεγκτα και βγάζουν από το στόμα καρφιά, μέταλλα ή κομμάτια γυαλιά! Για να τους απαλλάξει από τους δαίμονες που τους έχουν κυριεύσει, η Εκκλησία οργανώνει τελετές με ιερείς που επικαλούνται τον Θεό, άλλους Αγίους ή τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Αυτές οι τελετές απαντώνται σε πολλούς πολιτισμούς από αρχαιοτάτων χρόνων. Στην αρχαία Μεσοποταμία πίστευαν ότι όλες οι ασθένειες οφείλονταν στα κακά πνεύματα. Οι Ασσύριοι είχαν ξόρκια και προσευχές. Οι Βαβυλώνιοι έσπαζαν πήλινα ομοιώματα δαιμόνων.

Στον Χριστιανισμό, ο Ιησούς συνάντησε έναν δαιμονισμένο και διέταξε τα πνεύματα να φύγουν από το σώμα του. Στον μεσαίωνα βασάνιζαν και κακομεταχειρίζονταν όσους παρουσίαζαν τέτοια συμπτώματα.

Στις τελετές εφάρμοζαν διάφορες μεθόδους. Συνήθως προσευχές, καθαγιασμένο νερό, διάφορα φυτά όπως ελλέβορος ή απήγανος ή ακόμα και αλάτι. Οι δύσπιστοι ισχυρίζονται ότι η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά δεν οφείλεται σε δαίμονες, αλλά σε σοβαρές ψυχικές ασθένειες όπως ψύχωση, σχιζοφρένεια ή διαταραχές της προσωπικότητας.

Λένε επίσης ότι ο εξορκισμός πετυχαίνει λόγω αυθυποβολής όπως συμβαίνει με το φαινόμενο «placebo», όπου ο ασθενής υποβάλλει τον εαυτό του να πιστέψει ότι γιατρεύτηκε.

Σήμερα ο εξορκισμός εξακολουθεί να διχάζει τον κόσμο για το αν πρόκειται για δαίμονες ή ψυχική ασθένεια και η επιστήμη πιστέυει ότι είναι…

…το Σύνδρομο του Tourette;

Μία ψυχοπαθολογική ασθένεια που σχεδόν ταυτίζεται με την παραδοσιακή έννοια του δαιμονισμού είναι η σπάνια νευρολογική δυσλειτουργία που ακούει στο όνομα Gilles de la Tourette’s Syndrome (Fried-hoff & Chase 1982, Shapiro & Shapiro 1983), ή πιο απλά Σύνδρομο του Tourette.

Πήρε το όνομα του από τον Γάλλο φυσικό που το διέγνωσε για πρώτη φορά το 1885, ενώ τα συμπτώματα του συνδρόμου ταυτίζονται σε πάρα πολλά σημεία με τις περιγραφές που συναντάμε στο θρυλικό Malleus Maleficarum (μετ. Το Σφυρί των Μαγισσών) που χρησιμοποιούσαν οι ιεροεξεταστές τον 15ο αιώνα για την αναγνώριση μαγισσών (Kramer & Sprenger, 1971).

Κατά μέσο όρο, το σύνδρομο εμφανίζεται σε ηλικία 7 ετών με αναλογία ανδρών-γυναικών 3 προς 1 (Devinsky, 1983). Ανάμεσα στα αρχικά συμπτώματα της ασθένειας είναι ακούσια και επίμονα tics στο πρόσωπο, αφύσικες γκριμάτσες, γύρισμα των λοβών των ματιών προς τα πάνω, ακούσιοι ήχοι όπως βήχας, γρύλισμα, γαύγισμα, βογκητό, κ.λπ. Ίσως σ’ αυτά να οφείλεται και η επιμονή στις ζωόμορφες αναπαρα-στάσεις που συναντάμε στη δαιμονολογία.

Σε προχωρημένο επίπεδο, το 60% περίπου των περιπτώσεων χαρακτηρίζεται από λεκτικά ξεσπάσματα σεξουαλικής φύσης ή βωμολοχιών κατά τα οποία ο ασθενής αφήνει να βγουν στην επιφάνεια πλήθος σεξουαλικών, επιθετικών ή ιερόσυλων απωθημένων πιστεύοντας ότι έτσι θα μειώσει την πίεση που νιώθει να τα κάνει πράξη. Τέλος, η αίσθηση ότι μία άλλη οντότητα εκβιάζει τις κινήσεις του εντείνει ακόμα περισσότε-ρο το αίσθημα της απελπισίας του ασθενή.

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το γεγονός ότι ανάμεσα στα παραπάνω «ξεσπάσματα» ο ασθενής με σύνδρομο Tourette συμπεριφέρεται άκρως φυσιολογικά, με ευφυΐα και γνώση της πραγματικότητας, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε το λόγο για τον οποίο απλοί αμόρφωτοι ή θρήσκοι άνθρωποι υποθέ-τουν την ύπαρξη δαιμονισμού.

Χαρακτηριστική περίπτωση στην Ελλάδα είναι πρόσφατη του παπά Σάββα Αχιλλέως.

Το σχετικό βίντεο μπορεί να ενοχλήσει

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jXKsO2TmJso

ΓΙΑΤΙ ΛΕΜΕ «ΓΕΙΤΣΕΣ» ΟΤΑΝ ΦΤΕΡΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ

Η πιο συνηθισμένη αντίδραση όταν ακούμε κάποιον να φτερνίζεται, είναι να του πούμε “γείτσες”.

Γιατί λοιπόν το φτέρνισμα έχει αυτή την “ειδική μεταχείριση”; Τι σημαίνουν αυτές οι φράσεις στην πραγματικότητα;

Οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να λένε “ας σε προσέχει ο Δίας” ή “είθε να έχεις καλή υγεία”. Οι αρχαίοι Έλληνες εύχονταν επίσης “καλή και μακρά υγεία”.

Η φράση «με τις υγείες σου» (στα αγγλικά “God bless you”) αποδίδεται στον Πάπα Γρηγόριο το Μέγα, ο οποίος την άρθρωσε τον 6ο αιώνα όταν ξέσπασε επιδημία βουβωνικής πανώλης. Το φτέρνισμα ήταν ένα ξεκάθαρο σύμπτωμα της πανούκλας.

Οι Γερμανοί χρησιμοποιούν τον όρο “Gesundheit”, που σημαίνει στην κυριολεξία “υγεία”.

Συνήθως ένα φτέρνισμα σχετίζεται με κάποια αρρώστια και η συνήθεια να εύχεται κανείς «καλή υγεία» σε κάποιον που φτερνίζεται εισήχθη στην αγγλική γλώσσα στις αρχές του 20ου αιώνα και μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ από γερμανόφωνους μετανάστες, προσθέτει το δημοσίευμα.

Σχεδόν σε όλον τον κόσμο, ο κάθε λαός έχει τη δική του ανάλογη ευχή. Επιπλέον, σε ορισμένες χώρες τα παιδιά δέχονται διαφορετικές ευχές.

Για παράδειγμα, στη Ρωσία μετά από την ευχή «με τις υγείες σου» στα παιδιά εύχονται και το «να μεγαλώσουν», ενώ στην Κίνα εύχονται στα παιδιά «να ζήσουν 100 χρόνια».

Υπάρχει η άποψη, ακόμη, ότι οι διάφορες ευχές για το φτέρνισμα προέρχονται από αρχαίες προκαταλήψεις.

Ορισμένοι πίστευαν ότι το φτέρνισμα βοηθούσε στη “διαφυγή” της ψυχής από το σώμα, μέσα από τη μύτη.

Λέγοντας, επομένως, σε κάποιον “με τις υγείες σου” (bless you) ο διάβολος δε μπορούσε να καταλάβει την ελεύθερη αυτή ψυχή.

Κάποιοι άλλοι πίστευαν το ακριβώς αντίθετο: ότι δηλαδή τα κακά πνεύματα χρησιμοποιούν το φτέρνισμα ως μια ευκαιρία για να «μπουν» στο σώμα μέσα από τη μύτη.

Υπήρχε, τέλος, και η λανθασμένη αντίληψη ότι η καρδιά σταματά στιγμιαία όσο διαρκεί το φτέρνισμα (κάτι που δεν ισχύει) και πως μέσω της ευχής “καλωσόριζαν” το άτομο πίσω στη ζωή.

ΤΑ ΑΧΡΗΣΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ

Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα πολύ καλά “συναρμολογημένο” σύστημα. Ωστόσο, καθημερινά πολλοί άνθρωποι αφαιρούν τις αμυγδαλές τους, τη σκωληκοειδή απόφυση ή τους φρονιμίτες τους, χωρίς να εμφανίζουν κανένα απολύτως πρόβλημα. Και η αλήθεια είναι ότι, δεν είναι απολύτως ξεκάθαρο τι ρόλο επιτελούν ορισμένα όργανα ή τμήματα του σώματός μας.

“Μέσω της εξέλιξης κάποια χαρακτηριστικά αποκτούν μεγαλύτερη υπεροχή, έναντι άλλων, τα οποία ενδεχομένως να επιτελούσαν πολύ σημαντικό ρόλο στους προγόνους μας” λέει ο διευθυντής του προγράμματος ανθρώπινης ανατομίας του πανεπιστημίου της Μινεσότα, Anthony Weinhaus.

Κάποια από αυτά εξακολουθούν να εξυπηρετούν κάποιο σκοπό, ο οποίος όμως δεν είναι απαραίτητα ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή μας όπως

– Οι θηλές στους άντρες

Όλοι οι άντρες ξεκινούν ως… γυναίκες. Όλα τα έμβρυα ξεκινούν ως θηλυκά, και στην πορεία “αρσενικοποιούνται” κρατώντας όμως πολλά χαρακτηριστικά της ίδιας ανατομίας. Οι θηλές είναι το ίδιο πράγμα στους άντρες και τις γυναίκες, μόνο που χωρίς τα οιστρογόνα, επιτελούν απλά διακοσμητικό χαρακτήρα στα αρσενικά.

– Τρίχες στις μασχάλες

Υπάρχουν δύο τύποι ιδρωτοποιών αδένων στο σώμα μας: οι εκκρινείς και οι αποκρινείς. Οι τελευταίοι βρίσκονται κυρίως στις μασχάλες. Οι αποκρινείς αδένες “στέλνουν” σεξουαλικά μηνύματα. Θεωρητικά, οι τρίχες της μασχάλης συγκρατούν τις οσμές του σώματος περισσότερο καιρό, προκειμένου να αυξηθούν οι πιθανότητες να τις “πάρει μυρωδιά” ένας πιθανός σύντροφος.

– Φρύδια

Ο εξελικτικός ρόλος των φρυδιών διχάζει τους ειδικούς. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα φρύδια συγκρατούν τον ιδρώτα και τη βροχή, για να μην πέφτει στα μάτια, κάτι που θα ήταν πολύ βοηθητικό στους προγόνους μας, κυνηγούς και πλοηγούς. Τα φρύδια να εξυπηρετούν επικοινωνιακούς σκοπούς: π.χ. για να δείχνουμε τα συναισθήματά μας. Συμπεριφορικοί νευροεπιστήμονες από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης βρήκαν ότι οι άνθρωποι είχαν λιγότερες πιθανότητες να αναγνωρίσουν κάποιο διάσημο πρόσωπο, στο οποίο είχαν αφαιρεθεί τα φρύδια του, σε σχέση με όταν αφαιρούνταν τα μάτια του από μερικές φωτογραφίες. Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι τα φρύδια παρέμειναν στον άνθρωπο, ακριβώς επειδή παίζουν κρίσιμο ρόλο στην αναγνώριση προσώπων και κοινωνικών συναισθημάτων.

– Σκωληκοειδής απόφυση

Η σκωληκοειδής απόφυση είναι ένα υποτυπώδες όργανο, που έχει χάσει μεγάλο μέρος της προγονικής του λειτουργίας. Μια θεωρία θέλει τη σκωληκοειδή απόφυση να είναι απομεινάρι, αυτού που κάποτε ήταν κάτι σαν ένας θάλαμος ζύμωσης στο έντερό μας. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι σταμάτησαν να τρώνε ωμές ή χαμηλής ποιότητες τροφές, όπως το γρασίδι, αυτός ο θάλαμος έπαψε να είναι χρήσιμος. Πρόσφατη έρευνα, ωστόσο, υποδηλώνει ότι μπορεί να λειτουργεί ως “στέκι” για υγιή βακτήρια.

– Αμυγδαλές

Οι αμυγδαλές είναι τεχνικά λεμφαδένες, μέρος του λεμφικού συστήματος, το οποίο είναι ζωτικής σημασίας για το ανοσοποιητικό σύστημα. Η στοματική κοιλότητα είναι μία πύλη εισόδου στο σώμα, επομένως τα ανοσοποιητικά κύτταρα στο λαιμό βοηθούν στην καταπολέμηση των αναπνευστικών λοιμώξεων. Κάποιες φορές οι αμυγδαλές παθαίνουν φλεγμονές και μολύνονται και γι’ αυτό αφαιρούνται. Είναι εξαιρετικά σημαντικές για τον οργανισμό, όμως μπορεί να επιβιώσει κανείς και χωρίς αυτές.

– Φρονιμίτης

Μέχρι πρόσφατα οι φρονιμίτες δεν απασχολούσαν τον άνθρωπο. Τα δόντια δεν αλλάζουν μέγεθος. Μεγαλώνουν προτού αρχίσει να τα χρησιμοποιεί κανείς και στη συνέχεια βγαίνουν στην επιφάνεια. Η οδοντοστοιχία αποτελείται από κόκκαλα, και όπως συμβαίνει με αυτά που έχουμε στο υπόλοιπο σώμα μας πρέπει να χρησιμοποιούνται για να αναπτυχθούν σωστά. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι τρώνε πλέον μαλακά, μαγειρευτά φαγητά, τα σαγόνια μας δεν αναπτύσσονται στην πλήρη δυναμικότητά τους.

…από το Men’sHealth.

ΟΙ ΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΕΡΝΑΝΕ

Αλάτι

Το υπερβολικό αλάτι αυξάνει τα υγρά στο σώμα, επιδεινώνοντας το πρόβλημα της κυτταρίτιδας ενώ η μεγάλη κατανάλωσή του αφυδατώνει το δέρμα και το κάνει να φαίνεται θαμπό.

Επεξεργασμένα τρόφιμα

Τα επεξεργασμένα τρόφιμα περιέχουν κορεσμένα λιπαρά οξέα,η κατανάλωση των οποίων μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία φλεγμονής στον οργανισμό, επιδεινώνοντας τα σημάδια της γήρανσης.

Ζάχαρη

Η αυξημένη κατανάλωση ζάχαρης φαίνεται να οδηγεί στη δυσλειτουργία του κολλαγόνου, προκαλώντας την εμφάνιση καφέ κηλίδων. Επίσης, οδηγεί στο σχηματισμό τελικών προϊόντων προχωρημένης γλυκοζυλίωσης, ενώσεων που διεγείρουν το ανοσολογικό σύστημα, προκαλώντας βλάβες στους ιστούς.

Καφεΐνη

Η καφεΐνη είναι ένα γνωστό διεγερτικό, αυξάνει την παραγωγή κορτιζόλης στο σώμα με αποτέλεσμα τη λέπτυνση του δέρματος. Επιπλέον, η καφεΐνη είναι ένα ισχυρό διουρητικό που αυξάνει τον κίνδυνο της αφυδάτωσης.

Αλκοόλ

Το αλκοόλ αναστέλλει την έκκριση αντιδιουρητικής ορμόνης, προκαλώντας έτσι την αφυδάτωση. Επίσης, προκαλεί αγγειοδιαστολή, η οποία στη συνέχεια οδηγεί σε υπερβολική απώλεια νερού διαμέσου του δέρματος. Τέλος, είναι γνωστό ότι συμβάλλει στην οξεία φάση της ψωρίασης.

Tips

Υπάρχουν κάποιες διατροφικές συνήθειες που επιταχύνουν τη διαδικασία της γήρανσης εκτός από τις παραπάνω τροφές.

Όχι στις γρήγορες δίαιτες!

Η γρήγορη απώλεια βάρους είναι συχνά αποτέλεσμα χαμηλής ενεργειακής πρόσληψης. Το γεγονός αυτό αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης δερματικών λοιμώξεων.

Ναι στο νερό!

Το νερό διατηρεί την επιδερμίδα ελαστική και υγιή και συμβάλλει στην επιβίωση και την αναπαραγωγή των κυττάρων. Αποτελεί το κύριο μέσο μεταφοράς θρεπτικών συστατικών στα κύτταρα, αλλά και μέσο απομάκρυνσης τοξικών και άχρηστων ουσιών. Με τον τρόπο αυτό κάνει το δέρμα πιο λαμπερό και προλαμβάνει τις λεπτές γραμμές.

ΓΙΑΤΙ Η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13 ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΓΡΟΥΣΟΥΖΙΑ

Η Παρασκευή και 13 είναι μια μέρα που έχει συνδεθεί με τους χειρότερους αστικούς μύθους και τη δεισιδαιμονία, ειδικά στις αγγλοσαξωνικές χώρες, τις ισπανόφωνες και τη Γερμανία.

Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προκατάληψης ότι σε αυτές τις χώρες ακόμη και σήμερα πολλά κτήρια δε διαθέτουν 13 όροφο ενώ πολλοί δρόμοι δεν έχουν τον αριθμό 13.

Η επικρατέστερη άποψη λέει ότι ο μύθος προέρχεται από το γεγονός ότι ο δέκατος τρίτος μαθητής του Χριστού ήταν ο Ιούδας.

Η Παρασκευή και 13 θεωρείται δυσοίωνη ίσως επειδή τέτοια μέρα σταυρώθηκε ο Χριστός.

Για τους μουσουλμάνους όμως είναι γρουσούζικη, επειδή ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό την Παρασκευή.

Πολλοί θεωρούν πως ο μύθος γεννήθηκε με την απόφαση του Πάπα να εκδώσει διάταγμα για τη σύλληψη και θανάτωση των ναϊτών ιπποτών. Το διάταγμα εκδόθηκε σε συνεννόηση με τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππου του Δ΄, Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307.

Στη σφαίρα των μύθων της Παρασκευής και 13 ανήκουν και τα εξής: η αποστολή της NASA, Απόλλων 13 με προορισμό το Φεγγάρι, εκτοξεύθηκε στις 13:13, ενώ μετά από τα σοβαρά προβλήματα που παρουσιάστηκαν, η αποστολή διακόπηκε στις 13 Απριλίου.

Παρασκευή επίσης ήταν η καθιερωμένη εκτέλεση κρατουμένων στην αρχαία Ρώμη. Όταν το όνομα ενός ατόμου έχει δεκατρία γράμματα θεωρείται ότι έχει την τύχη του διαβόλου (Jack the Ripper, Charles Manson, κτλ.).

Προσοχή ζητούν οι Βρετανοί επιστήμονες

Επιστήμονες από τη Βρετανία έκαναν έρευνα με τίτλο: «Πόσο κακή για την υγεία σου, είναι η Παρασκευή και 13;».

Η συγκεκριμένη έρευνα βγήκε στη δημοσιότητα το 1993 στο επιστημονικό περιοδικό Medical Journal και είχε ως στόχο να αποτυπώσει τη σχέση μεταξύ της υγείας, της συμπεριφοράς και της δεισιδαιμονίας σχετικά με την Παρασκευή και 13 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι ερευνητές συνέκριναν τα ποσοστά των ατυχημάτων με αυτοκίνητο σε δύο διαφορετικές ημέρες – Παρασκευή 6 του μηνός και Παρασκευή και 13 – σε μία περίοδο μερικών χρόνων.

Η διαπίστωση των επιστημόνων ήταν πως την ημέρα εκείνη, μειώνονταν ο αριθμός των ατόμων, που επέλεγαν το αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους, ωστόσο, ο αριθμός των εισαγωγών στα νοσοκομεία εξαιτίας αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων, ήταν σαφώς μεγαλύτερος.

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ?

Το επαναστατικό ντοκιμαντέρ του National Geographic που ταράζει τα νερά. Υπάρχει ζωή μετά το τέλος της φυσικής μας ζωής; Η απάντηση είναι αμέσως ναι. Οι σκεπτικιστές προσεγγίζουν το θέμα διαφορετικά ενώ μερικές θρησκείες μιλούν περί μετεμψύχωσης. Αλλά τι πραγματικά συμβαίνει (αν όντως συμβαίνει) σε όσους έχουν χάσει τη ζωή τους (με την ιατρική έννοια) και επανέρχονται πίσω; Συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν αυτήν την εμπειρία και επέστρεψαν πίσω στον κόσμο των ζωντανών την περιγράψουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΟΥΝ

Ο Νορβηγός ψυχολόγος – ερευνητής του πανεπιστημίου του Όσλο Karl Halvor Teigen είχε μια μεγάλη απορία: Γιατί οι άνθρωποι αναστενάζουν στην καθημερινή τους ζωή; Το ερεύνησε λοιπόν και το ερώτημά του απαντήθηκε(τουλάχιστον ως ένα βαθμό). Εκτός όμως από την απάντηση, κέρδισε και το εναλλακτικό βραβείο Νόμπελ ψυχολογίας για τη σχετική μελέτη του. Τα εναλλακτικά Νόμπελ (γνωστά ως Ig) απονέμονται κάθε χρόνο από το χιουμοριστικό αμερικανικό περιοδικό «Χρονικά της απίθανης έρευνας» (Annals of Improbable Research) στις πιο ασυνήθιστες επιστημονικές ανακαλύψεις της χρονιάς. Βέβαια, αν ο Teigen είχε πραγματοποιήσει την έρευνά του στην Ελλάδα, η απάντηση θα ήταν πανεύκολη, όμως μάλλον δεν θα χαρακτηριζόταν ως ασυνήθιστη ανακάλυψη!

Τι εκφράζει ένας (μη ερωτικός) αναστεναγμός

Αρχικά ο ψυχολόγος αποτάθηκε σε εφήβους και τους ρώτησε αν έχουν παρατηρήσει κάθε πότε αναστενάζουν οι ίδιοι και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός τους. Οι μαθητές απάντησαν ότι αναστενάζουν όσοι νιώθουν απογοήτευση και θλίψη ή είναι κουρασμένοι, εκνευρισμένοι, έτοιμοι να παραιτηθούν. Επίσης όσοι ποθούν και νοσταλγούν κάτι ή ματαιώνεται ένα σχέδιό τους. Σε κάθε περίπτωση ο αναστεναγμός δεν είναι σαν το χαμόγελο που το σκορπάμε δημόσια: Είναι περισσότερο μια μορφή συναισθηματικής έκφρασης που ταιριάζει με την απομόνωση, αποφάνθηκε ο Teigen.

Οι αναστεναγμοί φέρνουν παρεξηγήσεις

Στην συνέχεια ο ερευνητής βγήκε στους δρόμους, κάθισε στα παγκάκια και τις καφετέριες και παρατήρησε τους ανθρώπους που αναστέναζαν ανοίγοντας ένα γράμμα (μάλλον λογαριασμός θα ήταν…) ή μιλώντας στο τηλέφωνο (ίσως ο/η σύντροφος τους έψελνε τα εξ αμάξης). Το συμπέρασμα ήταν ότι, ενώ εγώ αναστενάζω για κάτι συγκεκριμένο που με απασχολεί (π.χ. μου σκίστηκε το καλσόν), εσύ ενδεχομένως το αποδίδεις σε κάτι τελείως διαφορετικό (ο εραστής μου ματαίωσε το ραντεβού μας): Κάπως έτσι γίνονται οι παρεξηγήσεις.

Αναστέναξα εγώ; Πότε;

Στην τρίτη και τελευταία φάση της έρευνας ο ψυχολόγος έδωσε σε μια ομάδα σπουδαστών να λύσουν έναν δύσκολο αλλά επιλύσιμο γρίφο και σε μια άλλη ομάδα ένα φαινομενικά εύκολο αλλά στην πραγματικότητα άλυτο πρόβλημα περιμένοντας να δει πόσο συχνά θα αναστενάξουν. Τελικά όλοι αναστέναξαν (στα διαλείμματα μεταξύ των ανεπιτυχών προσπαθειών τους), άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, αλλά σχεδόν κανείς δεν το συνειδητοποίησε. Ορισμένοι μάλιστα το αρνήθηκαν πεισματικά παρά τις αποδείξεις. Άρα όσοι παλεύουν να λύσουν ένα πρόβλημα και απογοητεύονται, μοιραία αναστενάζουν. Η έρευνα έδειξε λοιπόν ότι ο αναστεναγμός παράγεται ακούσια και είναι κάτι σαν μια μικρή παύση προτού πάρουμε μια νέα πρωτοβουλία.

Τελικά το ερώτημα του ερευνητή: «Ο αναστεναγμός είναι απλώς ένας αναστεναγμός;» που τιτλοφορεί τη βραβευμένη έρευνά του, θεωρείται ότι είναι πολύ περίπλοκο για να έχει απαντηθεί πλήρως, άρα θα απασχολήσει τους ειδικούς ξανά στο μέλλον.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΜΕ?

Στον Β παγκόσμιο πόλεμο, σε ένα από τα γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ένας τρόφιμος παρατηρούσε κάθε μέρα τη συμπεριφορά των ανθρώπων που τους έφερναν για πρώτη φορά εκεί. Οι νέοι τρόφιμοι σύντομα μάθαιναν ότι θα τους οδηγούσαν οι στρατιώτες για το μπάνιο τους στα ντους. Είχαν ακούσει από τους παλιότερους, ότι υπήρχαν και ντους που δεν έβγαζαν νερό, αλλά θανατηφόρο αέριο.

10469478_327846844034391_2916409300868404767_nΚάθε μέρα, καθώς οι τρόφιμοι συγκεντρώνονταν σε ευθεία ουρά στην πορεία προς τα ντους, δεν μπορούσαν να γνωρίζουν σε τι είδους ντους κατευθύνονταν, φυσιολογικό ή θανατηφόρο. Δεν γνώριζαν αν θα ζήσουν κι εκείνη την ημέρα. Το μυαλό τους υπέθετε το χειρότερο, ότι τους περιμένει το τέλος τους. Το συναίσθημα του φόβου ενεργοποιούσε την φυσιολογική αντίδραση του άγχους ως άμυνα. Μία άμυνα που διαθέτει το μυαλό, προκειμένου να ενεργοποιήσει το σώμα να τρέξει ή να παλέψει. Καθώς όμως υπήρχαν αυτόματα όπλα που τους στόχευαν ολόγυρα, οι άνθρωποι αυτοί θεωρούσαν μάταιο να τρέξουν προς κάποια κατεύθυνση, να προσπαθήσουν να διαφύγουν. Το πολύ μεγάλο άγχος τους, περιμένοντας στην ουρά, εκτονωνόταν μέσα από τον ιδρώτα, το τρέμουλο, τους γρήγορους παλμούς της καρδιάς και άλλα ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Η διαδικασία αυτή επαναλαμβανόταν καθημερινά, η πορεία προς τα ντους, που δεν ήξερες τι θα βγάλουν μόλις στεκόσουν κοντά τους. Το οξύ και παρατεταμένο άγχος ήταν απίστευτο, και κρατούσε όλη τη διάρκεια της ημέρας, καθώς δεν ήξερες αν αύριο θα ζεις ακόμη. Σιγά σιγά το παρατεταμένο άγχος οδηγούσε στην θλίψη. Επιπλέον θλίψη ερχόταν καθώς, οι λιγοστές δραστηριότητες που μπορούσες να κάνεις με τους άλλους τροφίμους, έδειχναν μάταιες. Εδώ δεν ήξερες αν θα ζεις αύριο καλά καλά, τι να προγραμματίσεις να κάνεις να περάσεις ευχάριστα.

Μετά από κάποιο διάστημα, το μυαλό «έβαζε» μπροστά έναν ασυνείδητο μηχανισμό που διαθέτει, προκειμένου να αντιμετωπίσει πρόχειρα την κατάσταση του συνεχούς φόβου και άγχους, ο οποίος λέγεται Μόνωση συναισθημάτων.

Η μόνωση του συναισθήματος ως άμυνα έχει μεγάλη αξία. Οι χειρουργοί δεν θα ήταν σε θέση να εργάζονται αποδοτικά εάν διαρκώς τους απασχολούσε η αγωνία των ασθενών τους, η προσωπική τους αποστροφή στην αρχή, όταν χειρουργούν τις πρώτες φορές έναν ασθενή. Ούτε στρατηγοί θα ήταν σε θέση να σχεδιάσουν μία μάχη αν τους απασχολούσε διαρκώς η φρίκη του πολέμου. Έτσι το μυαλό μας έχει την απίστευτη ικανότητα να «στέλνει» τα συναισθήματα, όπως εδώ του φόβου, στο ασυνείδητο. Έτσι, χάριν αυτού του μηχανισμού, μπορούμε να εκτελούμε μία διαδικασία ιδιαίτερα φορτισμένη σε συναίσθημα, όπως το να χειρουργεί ένας χειρούργος, χωρίς να φοβάται. Πρόκειται για έναν μηχανισμό ιδιαίτερα χρήσιμο, «έμφυτο» σε όλους τους ανθρώπους.

Τι συμβαίνει όμως όταν χρησιμοποιούμε «περισσότερο απ όσο πρέπει» τον μηχανισμό αυτό; Αν πχ τον «μεταφέρουμε» και στην καθημερινή μας ζωή;

Ας «μεταφέρουμε» την ιστορία μας στο σήμερα, την εποχή της οικονομικής κρίσης;

Το μυαλό μας αντιλαμβάνεται την απειλή της επιβίωσης μας ως κίνδυνο, δεν έχει σημασία αν πρόκειται για όπλα που μας σημαδεύουν ή το ότι φοβόμαστε για την επιβίωσή μας λόγω οικονομικών λόγων. Η οικονομική απειλή εκλαμβάνεται ως ένα «αόρατο» όπλο. Μάλιστα, η οικονομική απειλή δεν αντιμετωπίζεται όπως ο «ορατός» εχθρός, έχει μία ασάφεια, λόγω του ότι δεν μπορούμε να ασκήσουμε έλεγχο άμεσα πάνω σε αυτήν, να απλώσουμε τα χέρια και να την αντιμετωπίσουμε. Είναι μέσα στο μυαλό μας και η απειλή αυτή «φωλιάζει» στην σκέψη μας. Μας κάνει να φανταζόμαστε ότι θα μας συμβεί ό,τι χειρότερο. Και αν γίνει συνειδητή και δεν μας «εκδηλώνεται» με εκνευρισμό, και επιθετικότητα προς τους συνανθρώπους μας, και πάλι, είναι πιο δύσκολο και απαιτεί γνώση, για να ασκήσουμε έλεγχο στην σκέψη μας και να μην αφήσουμε τον φόβο και τις αρνητικές σκέψεις να μας «παραλύσουν» ή να μας θλίψουν. Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε οικογένεια, απομονώνεται και βλέπει την κρίση ως ατομικό πρόβλημα, όχι ως ομάδα.

Τι έγινε στην ιστορία μας όμως; Τι έγινε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αναφερόμασταν με τον μηχανισμό της Μόνωσης;

Οι τρόφιμοι των στρατοπέδων αυτών, στην πορεία προς τα ντους, ήταν πια απαθείς, πορεύονταν σαν ρομπότ προς αυτά, χωρίς καμία θέληση να αντιδράσουν. Ο φόβος είχε απωθηθεί στο ασυνείδητο, και οι άνθρωποι ήταν πια ανίκανοι και απαθείς, ακόμη και στο να σκεφτούν να αντιδράσουν. Ακόμα και ο φόβος ή η θλίψη είναι συναισθήματα που στόχο έχουν να μας παρακινήσουν να δράσουμε για να πάψουν. Αυτή η απάθεια ήταν πολύ χειρότερη όμως, σήμαινε πια αποδοχή της κατάστασης ως μη ανατρέψιμη.

Σήμερα χρειάζεται προκειμένου να «σώσουμε» τον εαυτό μας, να γίνει κατανοητό ότι πρέπει να σώσουμε την ομάδα στην οποία ανήκουμε, την κοινωνία μας, καθώς το άτομο μόνο του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ένα τόσο μεγάλο φαινόμενο, εξακολουθώντας να επιδιώκει μόνο το ατομικό του συμφέρον. Χρειάζεται να βοηθήσουμε άλλους, καθώς η πτώση της ψυχολογίας των άλλων, συμπαρασύρει και την διάθεση του ατόμου.

Ο γραπτός λόγος δεν μπορεί να αλλάξει πολλά, όσα η πραγματική ανθρώπινη επαφή. Όχι η ηλεκτρονική μέσω διαδικτύου που μας απομονώνει για λόγους οικονομίας στα διαμερίσματά μας, η πραγματική επικοινωνία. Μπορούμε να πούμε ότι για να αλλάξουμε ως κοινωνία, πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο ατομικά, όπως πολλά χρόνια είχαμε μάθει, τονίζοντας το στοιχείο του ότι μάθαμε τον ατομισμό ως συμπεριφορά.

-Μπορείς να μην φθονείς τον διπλανό σου, αν έστω δεν μπορείς να χαρείς με την χαρά του; -Να προσπαθήσεις να μάθεις από τους ικανούς, αντί να προσπαθείς να τους εμποδίσεις, αν έχεις την δύναμη αυτή; -Να επιδιώκεις να κατακτήσεις την γνώση με την αξία σου, και όχι να αποκτήσεις τίτλους για να νιώσεις «κάποιος» απέναντι στους άλλους; Οι τίτλοι δεν κάνουν έναν άνθρωπο σπουδαίο, ούτε απαραίτητα αντιπροσωπεύουν γνώση ανάλογη.

–Μπορείς να μην ανταγωνίζεσαι αλλά να συναγωνίζεσαι; Να βλέπεις την καλλιέργεια πίσω από την εμφάνιση και να την εκτιμάς;

-Να βλέπεις σπουδαίους ανθρώπους σε «χαμηλές θέσσεις» και να τους λες πόσους μπορούν να επηρεάσουν θετικά από εκεί που βρίσκονται; Αν δεν μπορούμε να τα κάνουμε αυτά, είναι επειδή έτσι μάθαμε και συνηθίσαμε. Κι όμως, κι αυτό, μπορούμε να το αλλάξουμε!

Αυτά που δεν λέγονται…

Δεν είμαστε όλοι για όλα. Δεν αντέχουμε όλοι τις ίδιες αλήθειες ούτε είμαστε το ίδιο δεκτικοί στις αλήθειες. Δεν μπορείς λοιπόν να κατηγορήσεις την κοπέλα σου ότι δεν μπορεί να δει κατάφατσα την αλήθεια κάθε φορά που μιλάς για τον τρόπο που την έχει πλήξει η κυτταρίτιδα. Δεν είναι σωστό.

Εκτός απ’ τη σκληρή αλήθεια, εκτιμούνται κι άλλα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή. Τα λένε τακτ, διακριτικότητα, προστασία αυτού που αγαπάς, ευγένεια, ανθρωπιά. Αν δεν σε συγκινεί τίποτα από τα παραπάνω, ΟΚ, δεν ξέρω τι άνθρωπος είσαι, αλλά δες το και ωφελιμιστικά.

– Έχεις πάρει λίγο, εδώ στη μέση

Θα πάρεις κι εσύ σύντομα λίγο. Πόδι.

– Τη βλέπεις αυτήν εκεί; Είναι η πρώην μου

Μια κουβέντα για τις βρετανικές αποικίες στη δυτική Αφρική θα την ενδιέφερε περισσότερο. Κανείς δεν ξέρει (ούτε εσύ) τι σε ωθεί να μοιραστείς με τέτοια πληροφορία. Δηλαδή τι πιστεύεις; Ότι θα δει την πρώην σου και θα μιλήσουν για τις νέες αφίξεις στα καταστήματα;

– Ναι, προφανώς προτιμώ να δω Μουντιάλ απ’ το να βγούμε

Τη μοίρα σου την ξέρεις μετά από αυτές τις δηλώσεις. Για ένα μήνα αδιάκοπης μπάλας ρισκάρεις άλλους 11 μήνες συζήτησης ‘γι’ αυτό που είχες πει όταν ξεκινούσε το Μουντιάλ μπλα μπλα μπλα’;

– Δεν είναι αυτό που νομίζεις

Έλα, έχει καταναλώσει αρκετή ποπ κουλτούρα για να ξέρει με σιγουριά ότι είναι ακριβώς αυτό που νομίζει.

– Ναι, προφανώς προτιμώ να πάω διακοπές με τους κολλητούς μου

Κανένα πρόβλημα με αυτό. Θα πάει κι εκείνη διακοπές με τις κολλητές της. Πλάκα θα έχει όταν δεν σηκώνει το τηλέφωνο για τέσσερις μέρες ‘επειδή κάποιος της έκλεψε τον φορτιστή’.

– Εντάξει, έχω κάνει και καλύτερο σεξ

Το μόνο χειρότερο από αυτό είναι να το κάνεις και λίγο πιο συγκεκριμένο. Να της πεις ας πούμε ότι έκανες καλύτερο σεξ μόνο με τη μία πρώην σου που μισεί.

– Οι ώρες που βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με τους γονείς σου μου προκαλούν σωματικό πόνο

Τη σκότωσες με δηλητήριο. Οι επιδράσεις αυτού που μόλις ξεστόμισες θα φανούν με την πάροδο του χρόνου, όταν θα ξυπνάει κάθιδρη στον ύπνο της και θα παραμιλάει για τα σουφλέ που έφτιαχνε η μαμά της για να σ’ ευχαριστήσει. Αχάριστε παρτάκια.

– Πώς με αντέχεις;

Είναι λίγο κουτό να προδίδεις τις ανασφάλειές σου με τέτοια παιδική αφέλεια. Στην τέταρτη ή πέμπτη φορά, θα αρχίσει να μην σε αντέχει. Στη δέκατη, αντί για ‘Πώς με αντέχεις;’ θα ρωτάς ‘Πού είσαι; Δε σε βλέπω’.

– Ίδια η μάνα σου είσαι

Να σου υπενθυμίσουμε κάπου εδώ ότι δεν είσαι 65 ετών, συνταξιούχος που μιλάει στην επί 40ετία σύζυγό του. Τέτοιες ατάκες μας κρατάνε πίσω.

– Πολλή βαρεμάρα στο γραφείο. Όλο το πρωί μιλούσα με κάτι γνωστές μου στο Facebook

Συμβουλή από παθόντα: Άλλαξε αμέσως τους κωδικούς σου στο Facebook και κάνε log out απ’ όλες τις συσκευές. Με αυτή τη σειρά ή με την ανάποδη. Το ίδιο είναι.

– Μη μιλάς εσύ που φασωνόσουν από δω κι από κει πριν με γνωρίσεις

Σιγά ρε τεράστιε που άλλαξε το ρου της ιστορίας με την εμφάνισή σου. Σιγά ρε Μεγαλέξανδρε.

– Θέλεις να κατέβεις και να το παρκάρω εγώ;

Θέλει να κατέβεις, να πάρεις το μετρό και να μην της ξαναμιλήσεις. Αλλά θα το καταπιεί προς το παρόν, γιατί χωράει τσίμα τσίμα εδώ πέρα, οπότε βοήθα λίγο.

– Χαλάρωσε!

Μην λές σε μια εκνευρισμένη γυναίκα αυτή την ατάκα… παρά μόνο άσε την να ξεθυμάνει

– Εύκολα θα έκανα κάτι με την κολλητή σου. Αν δε σε ήξερα.

Θα πέσεις μόνος σου στη θάλασσα ή θέλεις να σε σπρώξει κάποιος από δω;

– Είσαι πολύ άσχημη όταν θυμώνεις

Θα ακούσεις το κλασσικό ” ε μην με προκαλείς τότε”

– Το μόνο που σε νοιάζει είναι το πορτοφόλι μου

Ε κάτσε ρε φίλε τόσο καιρό που της τα ακουμπούσες καλά ήταν και ξαφνικά την είδες τσιγκούνης?

– Είσαι η γυναίκα της ζωής μου / Αποκλείεται να ξαναθελήσω κάποια τόσο (λίγο αφού σε χώρισε)

Όχι, όχι, όχι. Αυτή η ατάκα κάνει κάθε τρίτο άνδρα που απλά παρακολουθεί ή μαθαίνει γι’ αυτήν την ατάκα να κουνάει πέρα δώθε το κεφάλι μέχρι να πέσει λιπόθυμος. Αυτές οι εξομολογήσεις στο συγκεκριμένο timing είναι ο πιο τσάμπα κόπος που έγινε ποτέ.

Σταματήστε να σκοτώνετε τον άντρα σας!!

Σύμφωνα με μια μελέτη που έρχεται από τη Δανία, οι συνεχείς τσακωμοί και οι οικογενειακές εντάσεις αποτελούν βασική αιτία πρόωρου θανάτου στους άνδρες μέσης ηλικίας. Η έρευνα έγινε σε 1.000 άνδρες ηλικίας 36 ως 52 ετών και αποδεικνύει ότι το στρες που προκαλεί η κακή συνύπαρξη στο σπίτι μπορεί να προκαλέσει έναν θάνατο στους δύο σε αυτή την ηλικία.

Η έρευνα διενεργείται από το 2000 με τίτλο «Στρεσογόνες κοινωνικές σχέσεις και θνησιμότητα» και εξηγεί ειδικότερα ότι η διαχείριση του στρες είναι ένας αποφασιστικός παράγοντας.. Οι αγχώδεις άνδρες και όσοι επιζητούν εναγωνίως την προσοχή των άλλων,σύμφωνα με την ηλεκτρονική εφημερίδα, είναι οι πλέον προσβεβλημένοι καθώς και όσοι μαλώνουν συνεχώς με τη στενή τους οικογένεια. Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το 6% των ανδρών που συμμετείχαν στην έρευνα πέθαναν κατά τη διάρκεια της περιόδου ενώ το 50% μεταξύ των συμμετεχόντων ζούσαν πολύ δύσκολες καταστάσεις στον οικογενειακό τους περίγυρο.

Πολλά είναι τα αίτια των εντάσεων που εξετάστηκαν στην έρευνα: παιδιά ή σύζυγοι με υπερβολικές απαιτήσεις, συνεχείς τσακωμοί, ανεργία. Ολα αυτά τα αίτια προκαλούν «κακό στρες» και πολλαπλασιάζουν επί τρία τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου. «Οι άνδρες που υφίστανται τέτοιο στρες παράγουν περισσότερη κορτιζόλη και αυτό έχει πολύ αρνητικές επιδράσεις στην υγεία» εξηγεί η έρευνα. Η κορτιζόλη είναι μια ουσία η οποία όταν παράγεται σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να προκαλέσει καρδιαγγειακά προβλήματα.

Το στρες που παράγεται από τις οικογενειακές εντάσεις μπορεί να προκαλέσει και αύξηση της αρτηριακής πίεσης Η Rikke Lund που συμμετέχει στην έρευνα πιστεύει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται παρέμβαση ειδικού.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Journal of Epidemiology and Community Health και αφορά κυρίως άνδρες που αναζητούν μια θέση εργασίας. Δείχνει επίσης πόσο επηρεάζει η υγεία του άνδρα την σύζυγο και τα παιδιά αφού το 4% των πρόωρων θανάτων που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της έρευνας αφορούσε συζύγους ή συντρόφους ανδρών με στρες.

Σβήστε το φώς για να χάσετε βάρος

Κλείστε τα φώτα στο υπνοδωμάτιό σας, εάν δεν θέλετε να παχύνετε, συνιστούν επιστήμονες από το Λονδίνο. Αναλύοντας στοιχεία από 113.000 εθελόντριες ανακάλυψαν με έκπληξη ότι το υπερβολικό φως στη διάρκεια του νυχτερινού ύπνου συσχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο συσσώρευσης περιττών κιλών. Τον μεγαλύτερο κίνδυνο να είναι υπέρβαρες ή παχύσαρκες διέτρεχαν οι εθελόντριες που κοιμόντουσαν με φως το οποίο τους επέτρεπε «να βλέπουν έως την άλλη άκρη του υπνοδωματίου». Οι ερευνητές από το Ίδρυμα Μελέτης του Καρκίνου (ICR), που δημοσιεύουν την μελέτη τους στην Αμερικανική Επιθεώρηση Επιδημιολογίας (AJE), χώρισαν τις εθελόντριες σε τέσσερις ομάδες αναλόγως με τον φωτισμό στη διάρκεια του ύπνου. Οι ομάδες αυτές ήταν οι εξής:

  • Φωτισμός που επέτρεπε το διάβασμα
  • Φωτισμός που επέτρεπε να βλέπουν έως την άλλη άκρη του υπνοδωματίου, αλλά όχι για να διαβάσουν
  • Φωτισμός που επέτρεπε να βλέπουν το χέρι τους όταν το έφερναν στο πρόσωπο, αλλά όχι έως την άκρη του υπνοδωματίου
  • Πολύ σκοτεινά για να δουν το χέρι τους ή χρήση νυκτερινής μάσκας

Στη συνέχεια, μέτρησαν διάφορους δείκτες της παχυσαρκίας στις εθελόντριες και τους συνέκριναν με κάθε είδους φωτισμού. Όπως διαπίστωσαν, ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), η αναλογία μέσης-ισχίων και η περίμετρος της μέσης αυξάνονταν κατ’ αναλογίαν με την ένταση του φωτισμού, ιδίως όταν ήταν αρκετή ώστε να μπορούν οι γυναίκες να δουν έως την άκρη του υπνοδωματίου ή να διαβάσουν.

Οι ερευνητές δεν ξέρουν τις ακριβείς αιτίες της συσχέτισης που βρήκαν, αλλά εικάζουν ότι οφείλεται στην διαταραχή που επιφέρει ο φωτισμός στο βιολογικό ρολόι. Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι ο φωτισμός το βράδυ διαταράσσει τον κύκλο ύπνου-αγρυπνίας, αφού μας επιτρέπει να μένουμε ξύπνιοι πολύ μετά τη δύση του ηλίου και συχνά μας μισοξυπνάει στη διάρκεια του ύπνου.

Τα παιδιά που μένουν σπίτι αναπτύσσουν μυωπία (έρευνα Cambridge)

Ο χρόνος που περνούν τα παιδιά έξω από το σπίτι μπορεί να συνδέεται με τη μείωση του κινδύνου να αναπτύξουν μυωπία, σύμφωνα με έρευνα.

Ανάλυση οκτώ προηγούμενων ερευνών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, έδειξε ότι για κάθε ώρα ανά εβδομάδα έξω από το σπίτι, το ρίσκο μυωπίας μειώνεται κατά 2%.

Η έκθεση στο φυσικό φως και ο χρόνος που περνούν τα παιδιά κοιτώντας αντικείμενα σε μακρινές αποστάσεις, είναι παράγοντες κλειδιά, λένε οι επιστήμονες.

Στην έρευνα συμμετείχαν περισσότερα από 10.000 παιδιά και ενήλικες.

Οι ερευνητές παρουσίασαν τα συμπεράσματά τους στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Οφθαλμολογίας, στη Φλόριντα.

Ο Δρ. Τζάστιν Σέργουιν και η ερευνητική ομάδα του, συμπέραναν ότι παιδιά με μυωπία περνούσαν κατά μέσο όρο 3,7 ώρες λιγότερες την εβδομάδα σε ανοικτούς χώρους.

Ανέμεναν, επίσης, ότι τα παιδιά που περνούν περισσότερες ώρες έξω, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο σε δραστηριότητες όπως το διάβασμα, η μελέτη ή τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά η έρευνα δεν επιβεβαίωσε αυτή τη σχέση.

Ωστόσο, ο Δρ. Σέργουιν είπε ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη, όπως για παράδειγμα η μεγαλύτερη έκθεση στην ακτινοβολία UV που συνεπάγεται μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανάπτυξη ασθενειών στο μέλλον, στα παιδιά που μένουν περισσότερες ώρες έξω.