ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΤΑΙΕΙ

0

Η ιστορία μας έχει πρωταγωνίστριες μια σύζυγο μέσης ηλικίας και μια νεαρή σερβιτόρα καφετέριας. Ξαφνικά μέσα στο μαγαζί εφορμά η σύζυγος, πλησιάζει την σερβιτόρα και τη ρωτάει το όνομα της. Οταν εκείνη της το λέει, χυμάει κατά πάνω της, την αρπάζει και αρχίζει:

“Με τον άντρα μου, μωρή π………;” και γίνεται το έλα να δεις. Η γυναίκα έξαλλη βουτάει την άλλη, πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Μαύρη την έκανε στο ξύλο. Κάτι ψέλλιζε η μικρή «σας παρακαλώ κυρία μου, τι είναι αυτά που λέτε» αλλά η απατημένη σύζηγος συνεχίζει να δέρνει:
“Μου διέλυσες το σπίτι παλιο… Τρία παιδιά έχει, δεν το ήξερες;”.
Η δαρμένη πολύ λογικά με ψυχραιμία της απαντήσει:
“Καλά εγώ, εκείνος δεν το ήξερε ότι έχει τρία παιδιά;”.
Πάμε στο ερώτημα: Η σύζυγος κατηγορεί την ερωμένη πως εκείνη κι όχι ο άντρας της τής διέλυσε το σπίτι. Εκείνη έπρεπε να αποκρούσει τον παντρεμένο, όχι ο παντρεμένος την κοπέλα. Εκείνη έπρεπε να λάβει υπόψη της τα τρία παιδιά, όχι ο πατέρας τους. Που ίσως ήταν αφηρημένος τύπος και το ξέχασε, βρε αδελφέ, δεν θα τον κρεμάσουμε κιόλας, συμβαίνουν αυτά.
Αυτός έχει τα τρία παιδιά, η κοπέλα πρέπει να τα νοιαστεί. Γιατί τις ξέρουμε εμείς αυτές τις τσούλες, βρίσκουν τους άντρες μας αθώους και τους εκμεταλλεύονται.
Με το ζόρι τον πήρε και αυτός φώναζε, διαμαρτυρόταν, μη δεν θέλω, μη λυπήσου με, με πονάς, με πονάς, τίποτα αυτή. Αμείλικτη, αδίστακτη και διεφθαρμένη τον έσυρε μέχρι την σπηλιά της, τον έδεσε, τον φίμωσε και τον βίασε. Κι επειδή ο βιασμός ακόμα θεωρείται στίγμα, τι να κάνει ο άντρας της; Κράτησε το στόμα του κλειστό κι αυτή εξακολούθησε να τον βιάζει κατά συρροήν και αδιαλείπτως. Γιατί τέτοια ήτανε. Και τέτοιες είναι όλες αυτές οι “καλλίγραμμες σερβιτόρες”.
“Καλλίγραμμες σερβιτόρες”. Ετσι τις αποκαλούν όχι μόνο οι σύζυγοι αλλά και τα δημοσιογραφικά σάιτ. Μια “καλλίγραμμη σερβιτόρα” είναι εκ των προτέρων ένοχη:
Πρώτον, γιατί είναι καλλίγραμμη και, δεύτερον, γιατί είναι σερβιτόρα. Επίθετο κι ουσιαστικό αποτελούν οι έννοιες σεσημασμένες: η “καλλίγραμμη” είναι τσούλα, η δε απατημένη μόνο ηθική?.
Στερεότυπο νούμερο δυο: Τη “μεσήλικη σύζυγο”. Που είναι και αξιαγάπητη και αξιολύπητη – ασχέτως αν ξεμαλλιάζει καλλίγραμμες σερβιτόρες, την δικαιολογούμε γιατί δεν είναι πια όμορφη και νέα, γιατί έχει ρυτίδες στα μάτια και ραγάδες στο στήθος. Είμαστε με το μέρος της ασχέτως αν αυτή είναι άδικη που, αντί να πλακωθεί με τον σύζυγο, πλακώνεται με την ερωμένη. Αυτόν θα τον συγχωρήσει γιατί “ο άντρας είναι άντρας”. Θα ξενοκοιτάξει, θα ξενοπ………, πάλι πίσω σ’ εκείνην θα γυρίσει κι έτσι το κελεπούρι το φοβερό, ο άντρας – τρόπαιο.
Εχει ενδιαφέρον πώς μια δήθεν αντικειμενική κάλυψη από τα ΜΜΕ προϊδεάζει θετικά ή αρνητικά τον αναγνώστη. Ο συντάκτης, χρησιμοποιώντας φαινομενικά αθώους χαρακτηρισμούς, δεν σου μεταφέρει απλώς την είδηση. Σου υποβάλλει και τον τρόπο που θα την αξιολογήσεις ηθικά. Σου υποδεικνύει ποιου το μέρος να πάρεις και ποιο στερεότυπο να διαλέξεις.
Βεβαίως και δεν είμαστε με την “καλλίγραμμη σερβιτόρα”. Που στην τελική, ηλικία έχει, μυαλό έχει, καλλίγραμμη είναι  ας πάει να βρει κανέναν ανύπαντρο. Ποιος ξέρει τι παραμύθεια του τύπου “θα χωρίσω και θα είμαστε μαζί” ή “ο γάμος μου είναι ήδη τελειωμένος” κλπ κλπ. Αλλά δεν είμαστε ντε και καλά με μια  σύζυγο που άλλος της φταίει κι αλλού ξεσπάει.
“Με τον άντρα μου, μωρή π…………;” της λέει:
Ναι, καλή μου, με τον άντρα σου. Γιατί δεν πήγε μόνο αυτή με τον άντρα σου. Πήγε κι ο άντρας σου μαζί της.
Share.

About Author

Leave A Reply

 Cheap Jerseys Wholesale