ΠΟΙΟ ΦΥΛΟ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΣΧΥΡΟ;

0

Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι μουσικοί της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης, μιας απ’ τις σημαντικότερες του κόσμου, ήταν κυρίως άντρες (με ποσοστό που έφτανε το 90% υπέρ των αντρών κάποιες φορές).

Οι ακροάσεις για τη φιλαρμονική ήταν πολύ αυστηρές και απαιτητικές και καθόλου αντι-φεμινιστικές. Άντρες και γυναίκες είχαν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις όταν έπαιρναν μέρος σε αυτές. Και οι κριτές (άντρες και γυναίκες στο ίδιο ποσοστό) σίγουρα δεν ήταν σεξουαλικά προκατειλημμένοι. Έτσι νόμιζαν.

Γιατί οι γυναίκες δεν τα κατάφερναν τόσο καλά στη κλασική μουσική (και στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης); Για τον ίδιο λόγο που δεν καταφέρνουν αρκετά καλά στις επιστήμες, στις τέχνες, στα μαθηματικά, στην πολιτική και στις επιχειρήσεις: Όχι επειδή παίζουν ένα αντρικό παιχνίδι, αλλά επειδή παίζουν στο γήπεδο των αντρών.

Πρόσφατα αποφασίστηκε να γίνονται τυφλές ακροάσεις στη φιλαρμονική της Νέας Υόρκης. Αυτό σημαίνει ότι οι κριτές ακούνε τον μουσικό να παίζει και δεν τον βλέπουν ούτε γνωρίζουν το όνομά του και το φύλο του. Έτσι (ξαφνικά και «αδικαιολόγητα») το ποσοστό αντρών-γυναικών μουσικών στην ορχήστρα όχι μόνο εξισορροπήθηκε, αλλά πλέον υπάρχουν περισσότερες γυναίκες από άντρες.

Συμπέρασμα: Ακόμα κι όταν προσπαθούσαν να είναι απροκατάληπτοι, οι κριτές (άντρες-γυναίκες) λειτουργούσαν σεξιστικά: Μια γυναίκα δεν είναι τόσο καλή μουσικός όσο ένας άντρας (όλοι το ξέρουν αυτό).

Τα κουνούπια, που σίγουρα είναι πολύ πιο απλοί οργανισμοί απ’ τον άνθρωπο, αν και πιο παλιοί, μπορούν να μας δώσουν ένα μικρό δείγμα της σημασίας που έχει το φύλο.

Στον Κώνωπα τον Ανωφελή τα θηλυκά άτομα είναι εντελώς διαφορετικά απ’ τα αρσενικά. Χαριτολογώντας ανθρωπομορφικά μπορούμε να πούμε ότι τα αρσενικά κωλοβαράνε στις εξοχές, πίνοντας χυμούς με τους φίλους τους, ενώ τα θηλυκά πρέπει να διακινδυνεύουν κάθε μέρα τη ζωή τους, για να πιουν αίμα.

Γιατί τα θηλυκά κουνούπια (και μόνο) πρέπει να τρέφονται με αίμα; Γιατί εγκυμονούν. Η φυσιολογία του φύλου έχει δημιουργήσει και διαφορετικούς ρόλους. Και πριν βιαστείτε να πείτε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στα έντομα, που είναι κατώτερα (όλοι το ξέρουν αυτό), ας κάνουμε μια αναδρομή στην ανθρώπινη ιστορία.

Αν βασιστούμε στην αρχαιολογία και στην ανθρωπολογία, ανακαλύπτουμε ότι ο διαχωρισμός των φύλων υπάρχει απ’ την Αυγή του Ανθρώπου, φυλογενετικά.

Οι άνθρωποι είναι θηλαστικά. Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα μωρά των ανθρώπων έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν να τραφούν με γάλα. Οι θηλές στους άντρες είναι «διακοσμητικές». Δεν έχουν καμία χρησιμότητα. Μόνο οι γυναίκες μπορούν να θρέψουν τα μωρά (δικά τους ή άλλων γυναικών).

Οπότε οι γυναίκες, στις πρωτόγονες-πρωταρχικές ομάδες, έπρεπε -αφού κυήσουν για εννιά μήνες και γεννήσουν- να μείνουν κοντά στα μωρά τους. Με αυτά υπό μάλης μπορούσαν μόνο να συλλέγουν καρπούς και φρούτα γύρω απ’ το καταφύγιο τους ή να πιάνουν μικρά θηράματα.

Για να έχεις κρέας έπρεπε να το κυνηγήσεις. Αναγκαστικά αυτό τον ρόλο (του κυνηγού-κουβαλητή) τον αναλάμβαναν οι άντρες, που δεν είχαν και τίποτα σημαντικότερο να κάνουν (πέρα απ’ τον πόλεμο με τις άλλες φυλές, αλλά αυτό θα το δούμε παρακάτω).

Οι γυναίκες έμεναν «σπίτι» με τα μικρά και τις άλλες γυναίκες -καθώς και τους γέρους άντρες. Οπότε υπήρχε διαχωρισμός, εξαιτίας της φυσιολογίας του φύλου.

Οι άντρες είχαν τα όπλα, είχαν τη σωματική δύναμη και έπρεπε να ασκούν βία, για να σκοτώσουν τα μεγάλα θηράματα και να αντισταθούν στις άλλες φυλές που διεκδικούσαν τον ίδιο χώρο. Γιατί, πέρα απ’ το κυνήγι, ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν υποχρέωση των αρσενικών. Ακόμα και πριν να γίνουν άνθρωποι.

Υπάρχει ο μύθος ότι ο άνθρωπος είναι το είδος που περισσότερο «αγαπάει» τον πόλεμο. Αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τις παρατηρήσεις των ηθολόγων σχετικά με τη συμπεριφορά των πιο κοντινών μας συγγενών, των χιμπαντζήδων (των κοινών, όχι των μπονόμπο).

Συμπέρασμα: Ενώ η βίαιη συμπεριφορά εξυπηρετεί εξελικτικά τα αρσενικά πρωτεύοντα, δεν προσφέρει τίποτα στα θηλυκά. Οπότε στους αρσενικούς HOMO διατηρήθηκαν και ενισχύθηκαν τα γονίδια που ωθούν στη βία, σε αντίθεση με τους θηλυκούς ΗΟΜΟ.

Εξαίρεση: Ο άλλος κλάδος των χιμπαντζήδων, οι πυγμαίοι (Pan paniscus), είναι τα μόνα πρωτεύοντα που γνωρίζουμε όπου υπάρχει μητριαρχία. Στους Μπονόμπο ο αρχηγός είναι θηλυκό, δεν γίνονται επιδρομές, και όλα τα προβλήματα επιλύονται με το σεξ.

Αν κοιτάξουμε τα mass shooting στις ΗΠΑ, θα δούμε ότι δεν υπάρχει καμία (ή σχεδόν καμία) μαζική δολοφόνος – γυναίκα. Και στην καθημερινότητα μας. Είναι σπάνιο να δεις δυο γυναίκες να γρονθοκοπούνται στο δρόμο. Μπορεί να βρίσει η μία την άλλη, επειδή της πήρε τη θέση του πάρκινγκ αλλά η επίθεση θα μείνει στα λόγια -τις περισσότερες φορές.

Σκεφτείτε ότι οι γυναίκες, το 50% του ανθρώπινου πληθυσμού, δεν είχαν ίσα δικαιώματα με τους άντρες μέχρι πριν 80 χρόνια. Παραμένουν παραγκωνισμένες, αλλά είναι πλέον προφανές ότι μπορούν να κάνουν ό,τι κάνουν και οι άντρες -συνήθως καλύτερα απ’ αυτούς.

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα των γυναικών είναι η κοινωνικότητα. Είτε λόγω της φυσιολογίας τους είτε λόγω των κοινωνικών συνθηκών οι γυναίκες είναι πιο… κοινωνικά όντα.

Ο Μοχάµεντ Γιουνούς, ο ιδρυτής της τράπεζας των φτωχών, προτιμούσε να δίνει τα μικροδάνεια του σε γυναίκες, παρά σε άντρες. Κι αυτό γιατί είχε δει ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν τα λεφτά για να ωφελήσουν την οικογένεια τους (και φρόντιζαν να εξοφλούν), ενώ οι άντρες τα ξόδευαν στο ποτό, στον τζόγο και στην προσωπική τους διασκέδαση.

Συμπέρασμα: Ίσως να μπορούσαμε να πούμε ότι η γυναικεία συμπεριφορά είναι πιο επικερδής για το σύνολο, από εκείνη των αντρών.

Αν θα έπρεπε να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα τότε το λιγότερο πλανεμένο θα ήταν: Δεν υπάρχει ισχυρό και αδύναμο φύλο. Στη σωστή αναλογία αυτά τα δύο αλληλοσυμπληρώνονται.

Share.

About Author

Leave A Reply

 Cheap Jerseys Wholesale