Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

0

Όπως θα έλεγαν και στην πιάτσα, είναι «κομματάκι δύσκολο» να περιγράψεις ακριβώς τον Τάσο Φαληρέα. Εργάτης της μουσικής, «βινυλιάνθρωπος», ο κουστουμάτος ζεν πρεμιέ με τις φαβορίτες που καθόταν στου Παπασπύρου στην αρχή της Ερατοσθένους και ο ορισμός του πνεύματος της γενιάς των Ελλήνων beat.

Ουσιαστικά, αυτή είναι η χαμένη γενιά. Είναι η γενιά που πάνω που ετοιμαζόταν να βγει, την τσάκισε η χούντα και μετά, στη Μεταπολίτευση, την τσάκισε η “αντίσταση απέναντι στη χούντα.

Ο Τάσος Φαληρέας γεννήθηκε το 1940 και πέθανε το 2000 από νεφρική ανεπάρκεια. Έζησε κυρίως στην Ελλάδα και στην Αμερική και ασχολήθηκε έντονα με οτιδήποτε αφορούσε το μουσικό γίγνεσθαι. Είτε από την πλευρά της δισκογραφίας, ως στέλεχος και ως ιδιοκτήτης των μεγαλύτερων ελληνικών δισκογραφικών.

Ήταν καταλύτης στα μουσικά πράγματα. Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν μπορείς να περιγράψεις τι ακριβώς είναι αυτό που κάνουν, αλλά χωρίς αυτούς δεν θα ξέραμε ποια κατεύθυνση θα είχαν πάρει τα πράγματα. Ο Κατσίμπαλης στη λογοτεχνία, ο Παύλος Ζάννας στον κινηματογράφο, ο Τάσος Φαληρέας στη μουσική. Χωρίς αυτούς δεν θα είχαν την ίδια εξέλιξη οι τέχνες. Με λίγα λόγια, «ο ρομαντικός της δισκογραφίας».

Ήταν ένας άνθρωπος ευθύς και ακέραιος. Ότι πίστευε το έλεγε.
Απευθυνόταν σε όσους είχαν ανησυχίες σχετικά με την τέχνη και την πολιτική. Ήθελε να δώσει στους συνομηλίκους του να καταλάβουν τη δύναμη που έχει η μουσική ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Στην αρχή είχε πιστέψει στο αμερικανικό όνειρο. Ο Τάσος το δέχτηκε, μπήκε μέσα στην αμερικανική κουλτούρα, έζησε και στο Ντιτρόιτ κι έπειτα,  προσπάθησε να το περάσει και να το υλοποιήσει και στην Ελλάδα,

Ήταν από τους πρώτους που συνέδεσαν επιτυχώς τα στοιχεία της ποπ κουλτούρας με την πολιτική και κοινωνική ανάλυση. O Ντίλαν, ο Ζάπα, οι Stones, το ροκ εν ρολ, το δημοτικό τραγούδι, ο Τσιτσάνης, ο Καζαντζίδης, ο κολλητός του, ο Σαββόπουλος, ο Άκης Πάνου, συνδέονται με την ελληνική κοινωνία, από τον Εμφύλιο μέχρι τη Μεταπολίτευση.

Η τρίτη καριέρα του Τσιτσάνη 
Παρότι αγαπούσε πάρα πολύ τη ζωντανή μουσική και πίστευε πως για τους ανθρώπους που αγαπάνε τη μουσική όλα τα ηχογραφήματα έρχονται σε δεύτερη μοίρα, η παρουσία του στις δισκογραφικές ήταν παραπάνω από έντονη.

Η συμβολή του στην ελληνική μουσική είναι «ότι υπηρέτησε την ελληνική δισκογραφία. Είχε έναν έντονο και παραβατικό ρόλο. Προσπάθησε όσα δεν φαινόντουσαν εκ πρώτης όψεως εμπορικά να τα κάνει εμπορικά, χωρίς να έχει κάποιο συγκεκριμένο κόλλημα. Ήθελε να κάνει ωραία πράγματα.

Όταν πήγε στην Columbia πρώτη φορά, το πρώτο που έκανε ήταν να ξαναφέρει τον Τσιτσάνη στην εταιρεία. Επίσης, βοήθησε πάρα πολύ αυτό που λένε ελληνικό ροκ. Ενίσχυσε πάρα πολύ το λαϊκό και το δημοτικό τραγούδι. Δεν μαγεύτηκε καθόλου από αυτό που λέμε ποιότητα, δεν είχε καλή γνώμη για τους λεγόμενους “έντεχνους”. Όχι ότι τους απέρριπτε, αλλά επειδή ήταν πολύ φουσκωμένος τότε ο ρόλος τους, ο Τάσος προτιμούσε τους λαϊκούς και τους ροκάδες. Μπορεί να έκανε δίσκους με τον Μαρκόπουλο, αλλά αυτό δεν ήταν το μεράκι του.

Πώς όμως κατάφερε να συνδέσει το ροκ με το λαϊκό ελληνικό τραγούδί;
Μπαίνοντας στη δισκογραφία ο Τάσος, κατάλαβε πάρα πολύ γρήγορα πού είναι το ζουμί της ελληνικής παραγωγής, πού παράγεται τραγούδι με καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, κι έτσι γρήγορα πήγε στο λαϊκό και στο δημοτικό. Πήγε στον Μαργαρίτη, στην Πίτσα Παπαδοπούλου. Αυτό ήταν το ενδιαφέρον του. Αγαπούσε όμως και του ρόκερ και βοήθησε πολύ τον Πορτοκάλογλου, τους Κομήτες και τους Φατμέ, όπως και τον Τζίμη τον Πανούση. Είχε την ικανότητα να συνδυάζει αυτό που είχε πέραση με αυτό που ήταν σημαντικό. Αυτό είναι και το ζητούμενο. Αγαπούσε τον Μάρκο πάρα πολύ, τον Τσιτσάνη, με τον οποίον είχαν και προσωπική σχέση, τον Καζαντζίδη, που δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί να τον πείσει να επιστρέψει και να ηχογραφήσει, τον Στράτο Διονυσίου και ειδικά τον Άκη Πάνου.

«Καθόσουν μαζί του και μετά ήθελες να γράψεις ένα τραγούδι»
Σε παλαιότερη του συνέντευξη ο Φοίβος Δεληβοριάς είπε ότι: «Δεν τον ενδιέφεραν τα μουσικά είδη ακριβώς. Αυτό που ήθελε ήταν να γίνεται ένα παιχνίδι. Ήταν από τους τύπους που ξεκολλούν τον κόσμο. Ήταν “παίκτης” κατά έναν τρόπο καφενειακό. Ενέπνεε πάρα πολύ. Καθόσουνα λίγο μαζί του και μετά από καμιά ώρα ήθελες να γράψεις. Δεν είχε κανένα κόλλημα και μπορούσες να τον δεις το πρωί ν’ ακούει τζαζ και το βράδυ στα σκυλάδικα».

«Δεν περνάει μέρα χωρίς να τον θυμηθώ»
Ο κολλητός του φίλος Διονύσης Σαβόπουλος είπε: «Ο Φαληρέας ήταν η καθημερινή ενσάρκωση της μεγάλης ανακάλυψης του περασμένου αιώνα,∙του κινηματογράφου. Όταν έβλεπε σε μας κάτι καλό, το μεγέθυνε, ώστε ν’ αναγκαστούμε να το δούμε, να πάρουμε θάρρος, να μην αμφιβάλλουμε πια. Γι’ αυτό ήταν περιζήτητος. Τον χρειαζόμασταν και αυτός ανταποκρινόταν όχι από κοσμικότητα, ούτε για να περάσει η ώρα, αλλά γιατί αυτή ήταν η αποστολή του, το ωραίο, το μεγάλο και το αληθινό”.

Δείτε απόσπασμα από μια κορυφαία συνάντηση στην εκπομπή “Ζήτω Το ελληνικό τραγούδι” από το 1986 με παρουσιαστή τον Διονύση Σαββόπουλο με φιλοξενούμενους τον Τάσο Φαληρέα και τον Γιώργο Ζαμπέτα..

Ο Τάσος Φαληρέας πέθανε τον Ιούλιο του 2000 σε ηλικία 59 ετών από την νεφρική ανεπάρκεια που τον ταλαιπωρούσε πολλά χρόνια.

Share.

About Author

Leave A Reply

 Cheap Jerseys Wholesale