Home ΑΠΟΨΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΑ…Jorge Bucay

ΟΛΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΑ…Jorge Bucay

Δεν μπορούμε να μιλάμε για πένθος και απώλειες και να αγνοούμε τη μικρή αναστάτωση που σίγουρα μας προκαλεί η συζήτηση ενός τέτοιου θέματος. Απλώς θεωρούμε πως είναι μια αναστάτωση που, κατά κάποιον τρόπο, αξίζει τον κόπο, με την έννοια ότι μαθαίνουμε κάποια πράγματα, αναθεωρούμε κάποια άλλα, και τέλος, συστηματοποιούμε αυτό που, πιθανότατα, όλοι γνωρίζουμε.

Ένα από τα πράγματα που έχουμε μάθει είναι ότι ο θάνατος, για παράδειγμα, ενός αγαπημένου προσώπου, είναι κάτι διαφορετικό γι΄αυτόν που το έχει ζήσει και εντελώς διαφορετικό γι΄αυτόν που απλώς το συζητάει.

Στη ζωή μας οι απώλειες αποτελούν ένα φαινόμενο πολύ ευρύτερο και, καλώς ή κακώς, κοινό σε όλους. Βιώνουμε την απώλεια όχι μόνο μέσα από τον θάνατο, αλλά κυρίως όταν μας εγκαταλείπουν,γιατί όταν κάποιος πεθάνει αργά ή γρήγορα τον αφήνεις και φεύγει. Ενώ αυτός που μας εγκαταλείπει ζει και περιφέρεται ανάμεσα μας και δύσκολα τον ξεπερνάμε.

Καλό είναι να ξέρουμε και επιβάλλεται να δεχτούμε ότι όσο και να μας αγαπάει η μητέρα μας, κάποτε θα μας αφήσει, όπως κι εμείς εκείνη. Αυτό που μας πλήγωσε δεν θεραπεύεται πάντοτε μ΄ένα φιλί, Θα πρέπει να δεχόμαστε την αγάπη που είναι ανάμικτη με μίσος, και το καλό που έχει μέσα του κάτι κακό.

Σε όλες τις σχέσεις υπάρχουν προβλήματα και συγκρούσεις. Οι επιθυμίες των ανθρώπων που αγαπάμε δεν συμπίπτουν πάντοτε με τις δικές μας, μερικές φορές μάλιστα είναι ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Δεν έχει καμιά σημασία πόσο έξυπνοι ή πόσο προσεκτικοί είμαστε, κάποτε έρχεται η σειρά μας να χάσουμε.

Η ύπαρξή μας σ΄αυτόν τον κόσμο είναι εφήμερη.

Αυτό πάντως που είναι πιο δύσκολο να δεχτεί κανείς, και όχι γιατί δεν είναι αλήθεια είναι ότι, είμαστε εντελώς ανίκανοι να προσφέρουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα την προστασία που θα θέλαμε ενάντια σε κάθε κίνδυνο, σε κάθε πόνο, ενάντια στις ματαιώσεις, τον χαμένο χρόνο, τα γηρατειά και τον θάνατο.

Οι απώλειες αυτές αποτελούν μέρος της ζωής μας. Είναι σταθερές καθολικές και αναπόδραστες, και τις χαρακτηρίζουμε «απαραίτητες», γιατί μέσα απ΄αυτές μεγαλώνουμε και ολοκληρωνόμαστε σαν άνθρωποι.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here