Home Uncategorized ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΟΥΝ ΣΕ ΝΟΜΙΜΑ

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΟΥΝ ΣΕ ΝΟΜΙΜΑ

Οι λύσεις που προκύπτουν στην αντιμετώπιση της επιδημίας του κορωνοϊού αποτελούν συνέχεια πολιτικών που ήδη βρίσκονται σε εφαρμογή

Και ενώ, οι αποφάσεις συνεχίζουν να λαμβάνονται, με τους φοβισμένους πολίτες να μένουν προσηλωμένοι στο τώρα και να μη μπορούν να ασχοληθούν με το πώς θα είναι το μέλλον. Οι κανόνες τώρα, εν μέσω της επιδημίας του κορωνοϊού στο κόσμο μας αλλάζουν.

Νέοι νόμοι διευρύνουν τις δυνατότητες κρατικής παρακολούθησης και τις εξουσίες των κυβερνήσεων περιορίζοντας την ελευθερία κίνησης των ανθρώπων επ’ αόριστον και καταστρατηγόντας βασικές ελευθερίες.

Συστήματα παρακολούθησης όπως αυτά που εφαρμόζονται στη Νότιο Κορέα και στη Σιγκαπούρη θα είχαν προκαλέσει έκρηξη αντιδράσεων πριν μόλις μερικές βδομάδες, όμως τώρα εξυμνούνται ως καλές πρακτικές που κατάφεραν να θέσουν υπό έλεγχο την πανδημία.

Κυβερνήσεις που αρχικά ασκούσαν έντονη κριτική στην Κίνα τώρα ακολουθούν το παράδειγμά της.

Ο πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης πέραν του δικαιώματος να περιορίζει την κίνηση των πολιτών τώρα έχει το δικαίωμα της απευθείας λογοκρισίας στα μέσα ενημέρωσης. Δημοσιογράφοι έχουν δεχθεί μηνύσεις και έχουν απειληθεί επειδή ασκούν κριτική στην κυβέρνηση για τη διαχείριση της κρίσης.

Οι διαμαρτυρίες στη Χιλή σταμάτησαν μετά την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση καταστροφής ενώ η παρουσία του στρατού στο δρόμο έχει διασφαλίσει ότι οι αντιδράσεις έχουν παυθεί οριστικά.

Η Εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών σε ζητήματα αντιτρομοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκφράζει τον φόβο της ότι:

“…μπορεί να δούμε μία παράλληλη επιδημία απολυταρχικών και καταπιεστικών πολιτικών που θα εμφανίζονται σε αντιστοιχία με την επιδημία υγείας

Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, ψηφίστηκαν μία σειρά νόμοι εις το όνομα της πάταξης της τρομοκρατίας που έδωσαν υπερεξουσίες παρακολούθησης και επιτήρησης στο κράτος των ΗΠΑ. Σήμερα, 19 χρόνια μετά, κανένας νόμος δεν έχει καταργηθεί.

Ο κίνδυνος της επανεμφάνισης της τρομοκρατίας είναι πάντα υπαρκτός κι ως εκ τούτου οι νόμοι όχι απλά δεν καταργούνται αλλά επεκτείνονται. Η όποια αντιστροφή αυτής της πραγματικότητας επιτυγχάνεται με τεράστιους αγώνες.

Ήδη στη συζήτηση που διεξάγεται αναγνωρίζεται η ανάγκη για διατήρηση των μέτρων σε βάθος χρόνου αφού παρά τις αισιόδοξες εκτιμήσεις που προβάλλονται ανά καιρούς, το εμβόλιο παραμένει άγνωστο πότε ακριβώς θα ανακαλυφθεί ενώ πάντα υπάρχει ο κίνδυνος εμφάνισης μίας νέας επιδημίας τη στιγμή όπου τα προτερήματα της χρήσης τεχνολογιών παρακολούθησης και επιτήρησης γίνονται εμφανή στις κυβερνήσεις που επιθυμούν να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες που δίνουν.

Το πιο ανησυχητικό είναι πως ήδη συλλογικά έχουμε αρχίζει να αποδεχόμαστε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Έχουμε αρχίζει να συνηθίζουμε στην ιδέα της παρακολούθησής μας.

Αποδεχόμαστε τη λογική της επιτήρησης και της παρακολούθησης όχι ως αναγκαίο κακό αλλά ως καλό και αναγκαίο. Ίσως, ως τη μόνη διέξοδο για μία κάποια επιστροφή στην ”κανονικότητα”..

Η διαχείριση της έκτακτης κατάστασης ορίζει την επιστροφή στην κανονικότητα, τα μέτρα που εφαρμόζονται δεν αναγνωρίζονται ως απολυταρχικά, αλλά ως το μέσο για τη διασφάλιση της διατήρησης της δημόσιας υγείας. Η νέα κανονικότητα που κάποια στιγμή θα προκύψει, η νέα σταθερότητα θα εμπεριέχει τις συνθήκες που έχει γεννήσει η έκτακτη κατάσταση.

Οι τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης έχουν ενταχθεί σε ευρεία κλίματα στις προσπάθειες επιτήρησης της ζωής υπό την επιδημία.

Ο Έντουαρντ Σνόουντεν ήταν από τους πρώτους που εξέφρασαν τον φόβο τους για τη χρήση τέτοιων μορφών τεχνολογίας για την διαχείριση της επιδημίας:

Στα πλαίσια της λογικής που παράγει η έκτακτη ανάγκη κάθε άτομο είναι επικίνδυνο και οφείλει να βρίσκεται διαρκώς υπό έλεγχο. Είναι για το καλό της υγείας του, για το καλό της δημόσιας υγείας, για το καλό της κοινωνίας. Δεν αρκεί να υπακούει, οφείλει να αναγνωρίσει ότι είναι για το συμφέρον το δικό του και της κοινωνίας. Οφείλει να δράσει υπεύθυνα.

O ιός της επιτήρησης και της παρακολούθησης δεν είναι πλέον υπόθεση μόνο του κράτους, ενυπόκειται στην ατομική ευθύνη του καθενός να είναι τα μάτια της κρατικής μηχανής ώστε να διασφαλιστεί η δημόσια υγεία.

Η επιδημία του κορωνοϊού εξελίσσεται μέσα στον ασφαλή από τον ιό κόσμο των social media. Εκεί, όπου το να είσαι διάσημος είναι ότι πιο σημαντικό.

Η νέα μόδα θα είναι οι πολίτες να είναι περήφανοι όταν καταδίδουν κάποιον συνάνθρωπό τους για να εισπράττουν την αποδοχή της κρατικής μηχανής και των συμπολιτών τους.

Δεν καλούνται απλά να αποδεχτούν την αναγκαιότητα επιτήρησης και παρακολούθησής τους, καλούνται να ταυτιστούν, να γίνουν οι φορείς της επιτήρησης και του ελέγχου: Η αποδοχή της δράσης τους είναι η ευρύτερη αποδοχή της ίδιας της ιδέας της παρακολούθησης και της επιτήρησης.

Η ιδιωτικότητα δεν είναι κάποιο απόλυτο δικαίωμα και πρέπει πάντα να βρίσκεται σε ισορροπία με άλλα δικαιώματα. Η ισορροπία πάντα βασίζεται στις συνθήκες. Και μία παγκόσμια επιδημία είναι ένα ακραίο γεγονός.

Ο Joseph Cannacati, εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών για το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα εκφράζει τον φόβο του ότι τα μέτρα παρακολούθησης θα μπορούσαν να παραμείνουν και μετά την παρούσα κρίση γιατί πολλές φορές δικτατοριές και απολυταρχικά καθεστώτα ξεκινάνε εξαιτίας κάποιας απειλής.

Και πολλές φορές τα θύματα της παρακολούθησης δεν είναι μόνο απείθαρχοι, κοινωνικά ανεύθυνοι, θρησκόληπτοι ή οπαδοί θεωριών συνωμοσίας αλλά αυτοί που δε μπορούν να κάνουν αλλιώς παρά να μην υπακούσουν.

Δε χρειάζεται καν να βρισκόμαστε υπό παρακολούθηση μέσω της τεχνολογίας ή από άλλους πολίτες, αρκεί η γνώση ότι συστήματα παρακολούθησης υπάρχουν και ότι μπορεί να βρίσκόμαστε υπό παρακολούθηση.

Η επιβίωση γίνεται αυτοσκοπός, όπως, κατά παράδοξο τρόπο, ο μοναδικός σκοπός ενός ιού είναι η επιβίωση μέσω του διαρκούς πολλαπλασιασμού του.

Ουδείς μπορεί να είναι ελεύθερος σε μία τέτοια κατάσταση. Όλοι τελούν υπό παρακολούθηση. Εμείς διαρκώς παρακολουθούμε τον εαυτό μας αναζητώντας πιθανά συμπτώματα που θα μας συνδέσουν με την αρρώστια. Ποιος θα μπορεί να πει όχι στην διαρκή παρακολούθηση του όταν πάντα θα ελλοχεύει ο κίνδυνος όχι πια ενός τρομοκρατικού κτυπήματος, αλλά ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία;

Πώς θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ένα πολίτευμα όπου ο πολίτες δεν έχει πραγματικά επιλογή αφού πάντα η ανάγκη διασφάλισης της υγείας θα υπερέχει του οποιουδήποτε δικαιώματος αν όχι ως ολοκληρωτικό;

Ποιος μπορεί να αποτρέψει τη μετατροπή της «εξαίρεσης» που επιβάλλει η έκτακτη ανάγκη, σε κανόνα;

Πόσο προφητική ή προειδοποιητική είναι η ανάμεσα σε 10δες άλλες η ταινία “Enemy of the State”

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here