Home ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ Η “ΛΑΜΨΗ” ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΠΙΟ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ

Η “ΛΑΜΨΗ” ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΠΙΟ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ

Μερικά χρόνια πριν αρχίσει να δουλεύει για τη δημιουργία της «Λάμψης», ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ αποφάσισε να μελετήσει τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ, ενός από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς των ’70s, έτσι κλείστηκε στο γραφείο του και άρχισε να διαβάζει τους σωρούς από τα βιβλία τρόμου που του έφερναν μαζικά οι συνεργάτες του. Η γραμματέας του αναφέρει ότι άκουγε ασταμάτητα τον ήχο του κάθε βιβλίου που πετούσε στον τοίχο, απορρίπτοντάς το, αφού διάβαζε τις πρώτες σελίδες.

Μια μέρα, όταν σταμάτησε να ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος, μπήκε στο γραφείο του αφεντικού της και τον βρήκε να διαβάζει τη «Λάμψη» με αφοσίωση. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Η «Λάμψη» είναι μια αριστουργηματική ταινία που κέρδισε το στοίχημα με τον χρόνο και όχι μόνο άντεξε αλλά έλαβε αξιοκρατικά και μια θέση στη λίστα με τις πιο σημαντικές ταινίες τρόμου όλων των εποχών. Έχει προκαλέσει τις περισσότερες αναλύσεις, έχουν γίνει ντοκιμαντέρ και βιβλία για τις θεωρίες συνωμοσίας που κρύβουν οι σκηνές της, έχει απορριφθεί αλλά έχει αποκτήσει και το μεγαλύτερο cult status μέσα στα χρόνια από κάθε άλλη ταινία του Κιούμπρικ και έχει και μια ιδιαιτερότητα που την κάνει ξεχωριστή μετά από χρόνια, πολλοί φανατικοί πολέμιοί της έχουν αλλάξει γνώμη κι έχουν γίνει ετεροχρονισμένα οπαδοί της.

Είναι μια ταινία που την περιβάλλει μυστήριο και δέος, που κάθε φορά που τη βλέπεις ανακαλύπτεις μία ακόμα λεπτομέρεια για να σχολιάσεις, που σε τρομάζει με διαφορετικό τρόπο.

Η «Λάμψη» είναι κυρίως μια ταινία τρόμου, που όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνεις την αξία της επειδή περιέχει με αριστοτεχνικό τρόπο όλες τις μορφές τρόμου, από τον ψυχολογικό και τον υπόκωφα ανατριχιαστικό στις σκηνές με τα φαντάσματα, μέχρι το ψυχωτικό επεισόδιο του Τζακ που κυνηγάει τη γυναίκα και τον μικρό του γιο για να τους τεμαχίσει με τσεκούρι.

Ο Τζακ Νίκολσον, ήταν η πρώτη επιλογή του Κιούμπρικ για το ρόλο του Τζακ Τόρανς, αλλά στο τραπέζι είχε πέσει και το όνομα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος έχει αναφέρει ότι η ταινία τον έκανε να βλέπει εφιάλτες για έναν μήνα.

Το στόρι της Λάμψης δεν εξαντλείται στη διήγηση της υπόθεσης που βασίστηκε στο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ αλλά είναι περισσότερο η εκδοχή του σκηνοθέτη της, όλα όσα την περιτριγυρίζουν ως φήμες και γεγονότα είναι το ίδιο γοητευτικά και ανεξάντλητα.

Η αναζήτηση του εξάχρονου που θα έπαιζε το γιο του ζευγαριού ήταν παροιμιώδης, έκαναν δοκιμαστικό σε περισσότερα από 5 χιλιάδες αγόρια στο Σικάγο, το Ντένβερ και το Σινσινάτι για έξι μήνες, μέχρι να βρεθεί αυτό που θα είχε ταιριαστό τρόπο ομιλίας και με του Τζακ Νίκολσον και της Σέλι Ντουβάλ.

Το σενάριο άλλαζε τόσο συχνά που οι ηθοποιοί εκνευρίζονταν και ο Νίκολσον πέταγε κάθε νέο χαρτί με αλλαγές που του έφερναν, φτάνοντας στο σημείο να μαθαίνει τα λόγια του λίγο πριν αρχίσει το γύρισμα. Η Ντουβάλ πιέστηκε τόσο πολύ από τις παρατηρήσεις του Κιούμπρικ που αρρώστησε και παρέμεινε άρρωστη για μήνες, ενώ από το έντονο στρες άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά της. Ο σκηνοθέτης ήταν υπερβολικά απαιτητικός, τη σκηνή που χτυπάει τον Νίκολσον με το ρόπαλο του μπέιζμπολ την γύρισαν 127 φορές, κάνοντας μάλιστα και παγκόσμιο ρεκόρ για τις πιο πολλές επαναλήψεις.

Τελικά το σχιζοφρενικό χαμόγελο του Νίκολσον και το βλέμμα του τρελού που είχε ήδη αποκαλύψει στη Φωλιά του Κούκου ήταν η ιδανική επιλογή και ο Τζακ που δημιούργησε έγινε ίσως το μεγαλύτερο ατού της ταινίας.

Η Λάμψη ήταν από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποιήθηκε η Steadicam, ειδικά στις σκηνές που ο μικρός Ντάνι κάνει ποδήλατο στους διαδρόμους του ξενοδοχείου και η κάμερα τον ακολουθεί σε όλη τη διαδρομή.

Η πόρτα που διαλύει με το τσεκούρι ο Τζακ λίγο πριν το τέλος της ταινίας, ήταν πραγματική. Ο Κιούμπρικ είχε αρχικά γυρίσει τη σκηνή με ψεύτικη πόρτα, αλλά ο Νίκολσον, ο οποίος είχε δουλέψει ως εθελοντής πυροσβέστης, τη διέλυε αστραπιαία, με μια κίνηση.

Και η φράση «Heeeere’s Johnny!» ήταν αυτοσχεδιασμός του ηθοποιού, δανεισμένη από την εισαγωγή που έκανε ο Ed McMahon στο The Tonight Show Starring Johnny Carson.

Η «Λάμψη» ήταν από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποιήθηκε η Steadicam, ειδικά στις σκηνές που ο μικρός Ντάνι κάνει ποδήλατο στους διαδρόμους του ξενοδοχείου και η κάμερα τον ακολουθεί σε όλη τη διαδρομή.

38 χρόνια μετά η Λάμψη παραμένει μια μοντέρνα ταινία ενός ιδιοφυούς σκηνοθέτη που είναι αξεπέραστος, με ερμηνείες που έχουν γίνει σημεία αναφοράς, με σκηνές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις όσες φορές και αν τις δεις, με σημειολογία που δεν εξαντλείται ποτέ και δέχεται αμέτρητες εξηγήσεις, με ένα από τα πιο αινιγματικά φινάλε που θα παραμένει έτσι στον αιώνα τον άπαντα, με έναν μικρό πρωταγωνιστή που εξέπληξε και εκπλήσσει ακόμα στο ρόλο του Ντάνι και που όταν μεγάλωσε επέλεξε να μην γίνει ηθοποιός, με το μουσικό θέμα του Al Bowlly να σε στοιχειώνει, με παγωνιά μέσα κι έξω από το ξενοδοχείο και ανυπόφορο σασπένς, ίσως η καλύτερη ταινία τρόμου που έχει γίνει ποτέ.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here