Home ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ

462
0

Μια φορά κι ένα καιρό, πριν πολλά πολλά χρόνια, γεννήθηκε μια φωτοπυγολαμπίδα. Την λέγανε, Εμπειρία. Ήταν μικρή και φωτεινή, διαυγής και καθαρή και γεμάτη χαρά και περιέργεια.

Κάποια στιγμή καθώς μεγάλωνε, ήρθε μια άλλη που της έμοιαζε, αρκετά μεγαλύτερη και της είπε
“Είναι ώρα να γνωρίσεις την Μεγάλη Φωτεινή”
“Ποια είναι η Μεγάλη Φωτεινή;”,
“Η Μεγάλη Φωτεινή είναι η Πρώτη Φωτοπυγολαμπίδα. Κράτησε τις ερωτήσεις σου κι ακολούθησέ με”, της είπε χαμογελαστά.
Καθώς προχώρησαν αρκετά, έφτασαν σε ένα μέρος τόσο φωτεινό που η Εμπειρία δεν έβλεπε τίποτα, παρά μόνο φως.
“Καλώς ήρθες”, είπε μια φωνή που την διαπέρασε γλυκά.
“Γεια σου”, της απάντησε η Εμπειρία. “Μα δε σε βλέπω που είσαι;”, την ρώτησε.
“Δε με βλέπεις γιατί δεν ξέρεις ακόμα να βλέπεις με τα άλλα σου μάτια μικρή μου, είμαι παντού”, της απάντησε η Μεγάλη Φωτεινή.
“Θέλω να με μάθεις!” της είπε.
“Εγώ δε μπορώ να σε μάθω τίποτα, όλη η γνώση είναι ήδη μέσα σου. Όμως, αφού το επιθυμείς, θα σε στείλω σε ένα τόπο όπου εκεί μπορείς να ενθυμηθείς ποια είσαι, τι δυνατότητες έχεις, αλλά και να μεγαλώσεις κι άλλο…”
“Που θα με στείλεις;”
“Στην Γη! Είναι το πρώτο και μεγαλύτερο σχολείο, από εκεί θα πάρεις ό,τι χρειάζεσαι για όλη την υπόλοιπη εξέλιξή σου”, της είπε η Μεγάλη Φωτεινή, και της έδωσε να πιει ένα μαγικό φίλτρο.
Μόλις το ήπιε η Εμπειρία, ξαφνικά, όλα σκοτεινιάσαν.
Η Εμπειρία βρέθηκε μέσα σε έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν εγκληματίας. Έκλεβε, μιλούσε άσχημα, κατέστρεφε και προκαλούσε πόνο στους ανθρώπους του, ενώ σκότωνε βασανίζοντας μικρά ζωάκια. Η Εμπειρία δεν ένιωθε καθόλου καλά. Κάποια στιγμή εκεί που είχε αρχίσει να αισθάνεται πολύ άσχημα, μεταφέρθηκε σε ένα ζωάκι που ήταν γύρω του παιδιά και το κλωτσούσανε. Ένιωθε τον φόβο και τον πόνο και την αγωνία του σε βαθμό που δεν άντεχε άλλο. Όσο εστίαζε σε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, μεταφερόταν συνέχεια από την μία άσχημη κατάσταση στην άλλη.

“Τι παλιάνθρωποι είναι αυτοί”, έλεγε συνεχώς, καθώς άρχιζε να βιώνει κι ένα άλλο συναίσθημα, που λεγόταν μίσος και οργή μέσα της.
Ξαφνικά όλα φωτίσανε και βρέθηκε πάλι στον Φωτεινό Τόπο.
“Βλέπω έχει μειωθεί η λάμψη σου”, της είπε η Μεγάλη Φωτεινή.
“Όχι μόνο έχει μειωθεί, αλλά εκεί που μ’ έστειλες ήταν χάλια και απαίσια! Δε θέλω να ξαναπάω ποτέ!”
“Τότε πρέπει να ξαναπάς”, της απάντησε η Μεγάλη Φωτεινή.
“Όχι δε το ξαναπίνω το φίλτρο θα μείνω εδώ!”, αντέδρασε η Εμπειρία.
“Δε χρειάζεται να το πιεις, από τη στιγμή που το ήπιες την πρώτη φορά υπάρχει μέσα σου και μπορώ να στο ενεργοποιήσω, είναι απαραίτητο καλή μου”.
“Όχι δε θέλω να ξαναπ…” προσπάθησε να πει η Εμπειρία αλλά ξαφνικά ξαναβρέθηκε στη Γη.

Άνοιξε τα μάτια της και βρέθηκε σε ένα ήσυχο μέρος με βροχή, ήταν σούρουπο, Ασφαλώς δε θυμόταν τίποτα ούτε που βρισκόταν, όμως ένιωθε μέσα της μια δυσφορία ένα αρνητικό συναίσθημα. Καθώς άρχισε να το παρατηρεί και να αυξάνει την δυσφορία της μεταφέρθηκε μέσα σε αρνητικές καταστάσεις χωρίς να το καταλάβει.

Έζησε βιασμούς, παιδάκια να πεθαίνουν από την πείνα, ζώα να κακοποιούνται και να σκοτώνονται για χόμπυ. Καθώς περνούσαν τα χρόνια η Εμπειρία μαύριζε και η Λάμψη της χανόταν όλο και περισσότερο, μέχρι που μαύρισε σχεδόν τελείως και έγινε σαν ένα με το σκοτάδι. Πλέον, αφού πέρασε από τον πόνο την θλίψη και την απόγνωση, άρχισε να νιώθει μια σκοτεινή δύναμη μέσα της, κι έτσι, άρχισε να γεννιέται ένα νέο συναίσθημα που την κυρίευε όλο και περισσότερο. Ήταν η εκδίκηση.

Μόλις την γέμισε σε τέτοιο βαθμό που κόντεψε να σκάσει, ξαφνικά μεταφέρθηκε πάλι στον Φωτεινό Τόπο.

“Που είσαι!” ρώτησε απότομα την Μεγάλη Φωτεινή.
“Εδώ είμαι δίπλα σου”, της απάντησε εκείνη.
“Δε βλέπω τίποτα ! Τι συνέβη;! Ούτε Φως ούτε εσένα! Όταν επιτρέπεις στο σκοτάδι να σε γεμίσει, δεν μπορείς να δεις το φως καλή μου”.
“Να τους καταστρέψεις όλους εκεί κάτω στη Γη, μόνο κακία επικρατεί! συνέχισε οργισμένα η Εμπειρία.

“Όπως ακριβώς κάνεις κι εσύ τώρα εννοείς… Άκουσέ με. Στη Γη υπάρχουν και δύο βασικά πράγματα, η ελεύθερη βούληση και το μορφογεννητικό πεδίο. Οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι και ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν και ο καθένας πράττει από το συνειδησιακό επίπεδο που βρίσκεται. Τους αγαπώ και πιστεύω σε αυτούς, και όσο περίεργο και δυσνόητο κι αν σου φαίνεται το νοιάξιμό μου και η αγάπη μου είναι ανιδιοτελή προς αυτούς.Πρέπει να ξαναπάς καλή μου, έχεις πολλά να μάθεις ακόμα”, είπε η Μεγάλη Φωτεινή.

“Όχι δεν πρόκειται να με ξαναστ…” προσπάθησε να πει νευριασμένη η Εμπειρία αλλά μάταια. Άνοιξε τα μάτια της σιγά σιγά προσπαθώντας να καταλάβει που βρισκόταν. Ήταν πολύ περίεργο το συναίσθημα. Έβλεπε ένα ζευγάρι, έναν άνδρα και μια γυναίκα, ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό, αλλά με κάποιο τρόπο ήταν συνδεδεμένη και με τους δύο. Σα να ήταν ένα! Αυτοί οι άνθρωποι λάμπανε κυριολεκτικά. Κοιτιόντουσαν βαθιά στα μάτια, πολλές φορές επικοινωνούσαν χωρίς να μιλάνε.

Η Εμπειρία έμεινε για λίγο σιωπηλή, ρουφώντας σαν σφουγγάρι όσα διαδραματίζονταν ποτίζοντας την ύπαρξή της με όλα αυτά τα πρωτόγνωρα δεδομένα. Είδε το καλό μέσα στους ανθρώπους. Κατάλαβε πως κάθε φαινομενικά κακό έχει μέσα του τον σπόρο του καλού. Ένιωσε πίστη για την ανθρωπότητα και αγάπη και αποδοχή και κατανόηση για κάθε ζωντανό και μη.

Κατά περίεργο τρόπο η Εμπειρία, ένιωσε πως ήταν η Μεγάλη Φωτεινή, αλλά ταυτόχρονα και ο εαυτός της.
“Καλώς ήρθες καλή μου…”, της είπε με χαρά η Μεγάλη Φωτεινή.
Η Εμπειρία δε μιλούσε καθώς προσπαθούσε να καταλάβει τί είχε συμβεί. Κοίταξε κάτω και είδε με έκπληξη τα χέρια της μέσα στο Φως.
“Τώρα λοιπόν, βλέπεις. Τώρα λοιπόν, κατάλαβες πως εγώ είμαι εσύ και εσύ εγώ…”, της είπε αινιγματικά η Μεγάλη Φωτεινή “Τώρα λοιπόν, δεν σε λένε πια Εμπειρία, μα Επίγνωση…”
“Ξαναστείλε με στη Γη!”
Και τότε η Μεγάλη Φωτεινή, της απάντησε χαμογελαστά:
“Τώρα λοιπόν, δεν χρειάζεται να ξαναπάς…”

ΠΗΓΗ:www.awakengr.com

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here